Dimitris's Blog

Ραδικιού

dpservis — Fri, 07 Oct 2011 22:35:35 +0000

Αυτό το άρθρο ήθελα να το γράψω πολύ καιρό. Απόταν έγινε το παπουτσί υπουργός. Και πιό παλιά, απλά τότε το θυμήθηκα. Και το θυμήθηκα και όταν έγινε και υπουργός ΠΡΟΠΟ. Το παπουτσί. Ο εξαναγκασθείς σε παραίτηση επίτροπος. Ο υπουργός του Σάμινα. Το παιδί της γεννιάς του πολυτεχνείου. Που συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα και τον αντιδικτατορικό αγώνα που λέει και τι σιβί του. Σαν να λέει με νόημα ότι κάπου κρυβότανε με το λαλιώτι. Και μετά βρήκε την άκρη. Να γίνει πασοκοπολιτικός. Να μας εξηγήσει πως γίνεται η δουλειά.

Αλλά το παπουτσί είναι μόνο η αφορμή. Αυτό που θέλω να αποκαλύψω είναι μια θεωρία συνωμοσίας.

Αν θέλεις να μάθεις ποιός έχει το πιο χαμηλό αικιου σε μια ελληνική κυβέρνηση, αυτός είναι ο υπουργός ναυτιλίας.

Επισυνάπτω τη μόνη λίστα που βρήκα. Δεν τους ξέρω όλους για να μπορώ να πω με σιγουριά αλλά για κάποιους είναι φως φανάρι. Μου φαίνεται ότι λείπει το κατσιφάρι όμως ε? Γιατί όμως η συνωμοσία? Απλό. Φαντάσου πως είσαι πλοιοκτήτης. Μέλος της μεγαλύτερης ναυτικής δύναμης στον κόσμο που έχει την έδρα της σε μια μπανανία. Κάθε κυβέρνηση που έρχεται νομίζει ότι θα κάνει τα κουμάντα της. Ναι, αλλά όχι στη ναυτιλία. Αρα τι κάνεις και πολύ λογικά? μια συννενόηση: με τα άλλα κάντε ό,τι βλακεία θέλετε. Με τη ναυτιλία όχι. Θα μου δίνετε το αποπαίδι κάθε φορά. Θα το κάνετε υπουργό. Και εγώ θα του λέω τι να κάνει. Ο γαπ που θέλει να το διώξει ο παλιόχαρτο από πάνω του δεν θέλει τέτοια. Και το κατήργησε. Αλλά επειδή είναι παραδοσιακός το είχε δώσει στο παμπούκι.

Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
1Αλέξανδρος Παπαδόγγονας
2Αναστάσιος Παπαληγούρας
3Κωνσταντίνος Εγκολφόπουλος
4Ευάγγελος Γιαννόπουλος
5Γιάννης Διαμαντίδης
6Αλέξανδρος Τσιριντάνης
7Στέλιος Κωτιάδης
8Χρήστος Παπουτσής
9Ιωάννης Δεμέστιχας
10Γεώργιος Ανδριανόπουλος
11Εμμανουήλ Μπενάκης
12Γιώργος Βουλγαράκης
13Θεόδωρος Κιζάνης
14Γεράσιμος Αρσένης
15Αριστοτέλης Παυλίδης

ΤΟ ΒΗΜΑ – Γερμανία, ο μεγαλύτερος αμαρτωλός χρεών του 20ου αιώνα – oικονομία

dpservis — Tue, 16 Aug 2011 21:37:37 +0000

ΤΟ ΒΗΜΑ – Γερμανία, ο μεγαλύτερος αμαρτωλός χρεών του 20ου αιώνα – oικονομία.

Apple: brilliant marketing, unacceptable tech retention, unbelievable market distortion

dpservis — Sat, 13 Aug 2011 11:40:21 +0000

Among the many sources that refer to the alleged extortion of Apple towards publishers in order to get Amazon and other e-booksellers of the e-shelf. It takes a couple of unorthodox measures to be the No. 1 company in market capitalisation….

I would like someone to explain this to me…

dpservis — Thu, 04 Aug 2011 11:53:43 +0000

When there is an imminent decision about tough measures that Greece should take to save itself at the EU level, the pack of rating agencies rushes to downgrade the public debt of the country. When the same thing happens to the US, they just wait for the decision and then say, OK we don’t do it then but make sure you do what you’re told to…

Does this make any sense?

Ο φόβος του ιδιώτη

dpservis — Thu, 28 Jul 2011 11:35:44 +0000

Ταξιτζήδες, γιατροί, οδοντίατροι, φορτηγαντζήδες, δικηγόροι και τόσοι άλλοι παραπονιούνται, κλείνουν δρόμους και διαμαρτύρονται για το άνοιγμα των επαγγελμάτων τους. Λένε, ότι θα μπουν μέσα ιδιώτες και θα τους πάρουνε το ψωμί, το οποίο είναι ήδη λίγο…

Από ό,τι ξέρω οι ιδιώτες ενδιαφέρονται μόνο για αγορες όπου υπάρχει υπερκέρδος. Γιατί να μπει ο άλλος σε μια αγορά που δεν την ξέρει και έχει μικρά περιθώρια κέρδους; Αρα, ή τα περιθώρια κέρδους είναι τεράστια και ως πολίτες πληρώνουμε πολύ παραπάνω για αυτές τις υπηρεσίες ή οι ιδιώτες δεν πρόκειται να ενδιαφερθούν.

Εγώ μάλιστα προβλέπω ειδικά για την περίπτωση των ταξιτζήδων να μειωθεί ο αριθμός τους. Το μόνο κίνητρο για να γίνει κανείς ταρίφας είναι η μαύρη αγορά της άδειας. Αμα εκλείψει αυτή, θα εκλείψουνε και όλοι οι τυχοδιώκτες του επαγγέλματος και θα μείνουνε μόνο όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται. Όπως έγινε με τις αποδείξεις. Έκτοτε, ομολογουμένως, η προσφερόμενη υπηρεσία αναβαθμίστηκε δραματικά, αφού όπως μου είπε ένας οδηγός “φύγανε από τη μέση όλοι οι μυστήριοι τύποι που δουλεύανε οδηγοί, από παπάδες μέχρι κατάδικοι”…

Καμία δικαιολογία δεν έχουνε λοιόν οι συντεχνείες να ανθίστανται στην απελευθέρωση, ειδικά εκείνες που εκτρέφουν τέρατα σαν τη μαύρη αγορά αδειών…

Ατυχήματα και τιμωρίες

dpservis — Thu, 28 Jul 2011 11:23:06 +0000

Διαβάζω στο Βήμα ότι οι υπαίτιοι του δια βίου εγκεφαλικού τραυματισμού μιας γυναίκας πέσανε στα μαλακά. Ητανε δημισογράφος στη Χιο. Την ώρα που πήγε να κάνει τη δουλειά της, ένα ατύχημα, ίσως, την άφησε για πάντα στο κρεβάτι. Δεν ξέρω αν αποζημιώθηκε, πάντως άμα ήτανε ναυτικός, την είχε σίγουρη την αποζημίωση…

Σαμαράς: «το κάνω για προεκλογικούς λόγους»

dpservis — Fri, 10 Jun 2011 11:23:24 +0000

Αντιπαράθεση για τη συνάντηση Σαμαρά – Φιγιόν — ΣΚΑΪ (www.skai.gr).

«Μα γιατί λέτε ότι θα χαμηλώσετε τους φόρους στην Ελλάδα, αφού ξέρετε ότι δεν μπορείτε να το κάνετε;» και ο πρόεδρος της ΝΔ απάντησε «το κάνω για προεκλογικούς λόγους».

Δεν είναι ότι δεν τον ξέραμε τον Σαμαρά….

Κράτος και ιδιώτες ή πως να μην χτίζουμε στην άμμο παλάτια

dpservis — Wed, 08 Jun 2011 11:33:03 +0000

Με αφορμή ένα άλλο άρθρο, θα σταθώ σε ένα σημείο που νομίζω ότι καμιά φορά το παρερμηνεύουμε και αυτός είναι ο ρόλος του κράτους στην ανάπτυξη της ιδιωτικής προωτοβουλίας. Οσο και αν το σκέπτομαι, δεν μπορώ να βρώ ούτε μία περίπτωση έθνους όπου το competitive advantage να μην προήλθε από κάποιου είδους μακροπρόθεσμη στρατηγική και αρχική επιχορήγηση του κράτους. Γιατί οι πόροι (φυσικοί και ανθρώπινοι) έγκεινται στη διαχείριση του κράτους, το οποίο πρέπει να αποφασίσει ποιά είναι τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα και θα τα αναδείξει. Ακόμα και στις πιό φιλελεύθερες χώρες, το κράτος είναι που κρατάει τον ρυθμό. Σε τελική ανάλυση, το ίδιο έκανε και η Θάτσερ, δεν έθεσε απλά τα όρια του κράτους, αλλά καθόρισε και ποιές θα είναι οι εξαγωγικές δυνάμεις της οικονομίας (ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς μαζί της). Το κράτος είναι εκείνο που δημιουργεί ερευνητικά κέντρα, τεχνολογικά πάρκα, clusters αλλά και μουσεία, πανεπιστήμια, βιώσιμες πολιτικές διαχείρισης ανθρώπινων πόρων και φορολογίας, ώστε να δημιουργήσει το επιχειρηματικό περιβάλλον και το μίγμα πόρων που, στα χέρια των ιδιωτών, θα οδηγήσουν σε οικονομική ανάπτυξη.

Στην Ελλάδα, το πρόβλημα με το κράτος είναι ότι όχι μόνο δεν δείνει το ρυθμό, αλλά ενοχοποιεί και δαιμονοποιεί τον ιδιώτη. Ποιό είναι το competitive advantage μας; Θα έλεγα νούμερο ένα η ναυτιλία. Πόσοι Έλληνες ξέρουν ότι κατέχουμε σχεδόν το ένα τέταρτο του παγκόσμιου στόλου, ίσως και παραπάνω, στα μεγάλα βαπόρια; Γιατί όμως το cluster του περάματος είναι τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον σε μαρασμό; Ποτέ δεν μπορέσαμε να γίνουμε ναυπηγική δύναμη. Και δεν είναι οι δυνάμεις της αγοράς που οδηγούν την παραγωγή στην ασία. Γιατί οι Ιταλοί, Γάλλοι, Ισπανοί, Γερμανοί, Σκανδιναβοί και τελευταία ακόμα και οι Αγγλοι μπορούν και εμείς όχι; Γιατί το κράτος υποσκάπτει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ακόμα και οι καταξιωμένες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις στο εξωτερικό, και υπάρχουν κάμποσες, είναι «λίγες» για το κράτος εντός των τειχών. Σκευτείτε να διέθετε ορθολογικά και παρά τις όποιες έξωθεν αντιδράσεις ένα μέρος από τις αμυντικές δαπάνες στην ελληνική αγορά και έρευνα (π.χ. στο ΕΜΠ). Θα ήταν μία λογική κίνηση που θα οδηγούσε σε ατελείωτες πορείες στο κέντρο της Αθήνας.

Πρόσφατα συμμετείχα σε μία συνάντηση με μία μικρή Γερμανική εταιρεία που είναι spinoff ενός σχετικά μεγάλου πανεπιστημίου. Πουλάνε software που είναι σχετικά απλό και δεν έχει και καμία τρομερή καινοτομία. Ομως αυτό που μετράει είαν ιτο πλαίσιο. Οι άνθρωποι δεν εφήυραν και τον τροχό. Ομως είχαν την κουλτούρα να διαμορφώσουν ένα προϊόν, και το πανεπιστήμιό τους τους έδωσε venture capital, γραφείο στο τεχνολογικό πάρκο και σύνδεση με τη βιομηχανία για να το προωθήσουνε. Δεν ξέρω αν θα πάνε καλά ή κακά, αλλά τα απαραίτητα τμήματα υποστήριξης από το κράτος είναι εκεί. Αντίστοιχα, από το Ε.Μ.Π. μόνο άμα βγάλεις καμία αερολογία και είσαι κολλητός μπορεί να δεις χρηματοδότηση. Αμα έχεις έτοιμο προϊόν, θεωρείται μειονέκτημα, αφού υλοποιείται η ιδέα σου δεν θα είναι πολύ σημαντική….

Το κράτος λοιπόν δεν δημιουργεί τις ρίζες, ποινικοποιεί τους ιδιώτες και τελικά τους προσεταιρίζεται με τέτοιον τρόπο που πνίγει τον ανταγωνισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, το κύκνειο άσμα της ελληνικής επιχειρηματικότητας και τελικά οικονομίας. Μου είναι πολύ γοητευτική η Δονκιχωτική άποψη του να αγνοήσουμε το κράτος, πολλές φορές το ευαγγελίζομαι και εγώ. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοούμε, ούτε σαν κράτος ούτε σαν ιδιώτες το περιβάλλον μας. Και το κράτος είναι μέρος του περιβάλλοντος.

Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα…

dpservis — Thu, 02 Jun 2011 13:26:35 +0000

Η κα Φωτεινή Πιπιλή εξέδωσε αυτό το πολύ ενδιαφέρον αρθράκι στο ΣΚΑΙ όπου καταφέρεται εναντίον του κου Δρούτσα και απειλεί να τον ξεκοκκαλίσει σαν λαγό στιφάδο, ή νομίζε ότι ο δεύτερος κάνει το στιφάδο, ή κάτι τέτοι τέλος πάντων. Προσωπικά δεν έχω καμία σχέση με κανέναν από τους δύο (και δεν προσδοκώ και να έχω) αλλά με εντυπωσιάζει η εμμονή των μηχανισμών των κομμάτων στο να ξεκατινιάζουν το ένα το άλλο. Και έτσι έγραψα και εγώ το σχόλιό μου πάνω σε ένα θέμα που είναι, θεωρώ, κρίσιμο γιατί καθορίζει το πολιτικό μας ήθος και συνεπώς το μέλλον μας. Αν δεν απαλλαγούμε από όλη αυτή τη λογική των παπαγάλων στα κόμματα, τα οποία νομίζουν ότι ο κόσμος είναι ανόητος, δεν μας βλέπω καλά…

Ζώντας και συνομιλώντας με ανθρώπους στο εξωτερικό, διαπίστωσα ότι ένα από τα τραγικότερα πολιτισμικά ελλείματά μας σε σχέση με τους ξένους είναι η αδυναμία μας να αντιπαραθέσουμε τα επιχειρήματά μας έναντι σε μία άποψη με την οποία διαφωνούμε, αυτό που αποκαλούμε debate δηλαδή. Αντ’αυτού, καταφεύγουμε μόνιμα σε ad hominem επιθέσεις, καταφερόμαστε δηλαδή εναντίον του συνομιλητή μας και όχι εναντίον της άποψης που αυτός εκφέρει. Αυτή είναι μια κοινή πρακτική τόσο των πολιτών όσο και των πολιτικών. Είμαι σίγουρος ότι άμα καθίσετε σήμερα το βράδυ και δείτε όλες τις πολιτικές συζητήσεις στα κανάλια, θα βρείτε ένα μικρό ποσοστό όπου η φράση «εγώ πιστεύω ότι…» ακολουθείται από την φράση «διαφωνώ/συμφωνώ διότι…». Στη συντριπτική πλειονότητα, η φράση «εγώ πιστεύω ότι…» ακολουθείται από «και ποιός είσαι εσύ ΡΕ που θα μου πεις ΕΜΕΝΑ…», καθώς και από τραγελαφικά επιχειρήματα όπως η ποσόστωση στο δικαίωμα εκφοράς λόγου με βάση την υποκειμενική εκτίμηση του ειδικού βάρους του βιογραφικού του συνομιλητή μας (αλήθεια, πώς θα ήταν ο κοινωνικοπολιτικός χάρτης της χώρας εάν υπήρχε και χρησιμοποιούνταν μια αντικειμενική συνάρτηση εκτίμησης βίων και βιογραφικών;). Προτάσσουμε έτσι το «εγώ» μας απέναντι στην ιδεολογία του άλλου, όχι τη σκέψη μας και τη φιλοσοφία μας η οποία αδρανεί. Το φυσικό αποτέλεσμα είναι η διάβρωση του πολιτικού λόγου και της λογικής και φυσικά η βλάβη στα συμφέροντα της πατρίδας αφού με προσωπικές αναμετρήσεις δεν λύνονται προβλήματα.

Μέχρι πρότινος λέγαμε ότι έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Νομίζω ότι δεν ισχύει πια, πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός και η κοινωνία έχει προχωρήσει το τελευταίο έτος μακράν και πολλοί πολιτικοί απλά δεν του αξίζουν. Είναι οι άνθρωποι που έχουν χάσει το τρένο της ιστορίας, αδυνατούν να αντιληφθούν και να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες και απαιτήσεις, τραβάνε προς τη μία κατεύθυνση ενώ όλοι πάνε προς την άλλη, αυτοί που τελικά είναι προσκολλημένοι στη λογική του «ποιός είσαι εσύ, ποιός είμαι εγώ, ποιός είναι ο θεός σου και ο δικός μου».

Σε μία πιο ευχάριστη νότα, φαίνεται ότι στην Κέρκυρα υπάρχει ένα καραβάκι που φυγαδεύει βουλευτές. Θα έλεγα να το κάνουμε μόνιμο δρομολόγιο, Κέρκυρα – Νάπολι, όπου, καθώς λένε, είναι σύνηθες μεταξύ γειτόνων η αντιπαράθεση να εκπίπτει στην επίδειξη εσωρούχων.

Παλιά νόμιζα ότι οι χειρότεροι πολιτικοί είναι δηκιγόροι, μετά όμως ήρθαν οι δημοσιογράφοι…

Μερικά links, ενημερωτικά:

http://www.pasok.gr/portal/resource/contentObject/id/dd29bb60-473e-4034-8e26-f27b28ca5d71

http://www.fimes.gr/2011/06/dimitrios-droutsas-apati-didaktoriko/

http://fpipili.blogspot.com/

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=112420

Τι πάει να πει αγανακτισμένος?

dpservis — Sun, 29 May 2011 22:00:14 +0000

Μάλλον ο κος Παγκαλος δεν κατάλαβε καλά. Καταφέρθηκε, λέει, κατά των “αγανακτισμένων”. Γιατί; Γιατί, λέει, δεν έχουν ιδεολογία και δεν προσφέρουν εναλλακτική. Τα ηλεκτρονικά μέσα δεν στάθηκαν πολύ σε αυτά τα σχόλια, εγώ όμως θα σταθώ. Προφανώς ο κος Πάγκαλος έχει χάσει το τρένο της ιστορίας αλλά και της απλής λογικής. Από τη μία μας λέει ότι για να πεις κάτι πρέπει να έχεις ιδεολογική ταμπέλα. Αλλιώς δεν είναι αποδεκτό. Αμα δεν πετάς και ένα βαρυσήμαντο όνομα καποιου μεγαθήριου της πολιτικής σκέψης, μάλλον το πας για δικτατορία. Οπως με το Μάη του 68 και τη γενιά του πολυτεχνείου, όπου έχει τις αναφορές του. Μπορεί να ζητάς περισσότερο σεξ και να περνάς τα μαθήματα αέρα στη Σορβόννη, ή ελευθερία λόγου ή ότι άλλο θες. Πρέπει να πεις όμως το ποιηματάκι του σοσιαλιστή, μαρξιστή ή και νεοφιλελεύθερου, δεν έχει σημασία, ταμπέλα να έχεις. Αυτό που μετράει είναι τα στερεότυπα. Να ξέρουμε που κατατάσσεσαι. Η ελεύθερη σκέψη, η ανεξάρτητη και η διαμαρτυρία χωρίς ταμπέλα είναι οιωνός δικτατορίας.

Και πάμε στο άλλο στερεότυπο: γιατί γκρινιάζεις και δεν μας λες τι να κάνουμε; Να, εγώ για παράδειγμα που είμαι ναυπηγός. Αμα φτιάξω ένα βαπόρι και βουλιάξει, και μου παραπονεθεί ο πλοιοκτήτης, θα του ζητήσω και τα ρέστα: δεν αρκει να ασκείς κριτική, πες μας εσύ πως να μην βουλιάζει το βαπόρι. Και το εύλογο ερώτημα είναι: άμα ξέρω εγώ να κάνω τον πολιτικό, τι τους θέλω τους 300; Είτε λοιπόν θα δεχτούν την κριτική μου, ή θα ξεκουμπιστούν, θα βάλουν μια κυβέρνηση τεχνοκρατών και μια βουλή 100 ατόμων για τους εκλέγει και να τους ελέγχει, και για όλα τα άλλα θα κάνουν δημοψήφισμα. Ας αποφασίσει ο κος Πάγκαλος τι θέλει.