Πεθαίνω σαν Χώρα

24 08 2009

Δεν είμαι ο πρώτος που αυτές τις στιγμές ξαναθυμάται το “Πεθαίνω σαν χώρα”. Τα ίδια συναισθήματα ανώμαλης παρακμής ξανάρχονται και εγκαθίστανται κάπου στο λάρυγγα. Η διεστραμμένη κοινωνία μας μόνο κακές ειδήσεις παράγει, κάθε φορά που θέλω να γράψω στα Ελληνικά είναι γιατί πάλι καταφέραμε να θριαμβεύσουμε στην σχιζοφρένοια. Πάλι θα παρελάσουνε κουστουμαρισμένοι μπακαλιάροι να μας πουν πόσο προσπάθησαν να σώσουν το περιβάλλον. Και μετά θα πάνε να δώσουν το χαρτζιλίκι στους διάφορους βρωμερούς κοιλαράδες με τα σπίρτα. Σε μιά χώρα που κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τίποτα, αφού πραγματικά δεν είναι, είναι όλοι πιόνια.

Το κόλπο μου το εξήγησε ο κολλητός μου. Από πρώτη δημοτικού μαζί, τριανταεφτά χρονών πιά, κατάλαβε τι παίζει και μου το εξήγησε και εμένα. Η όλη κουβέντα ξεκίνησε γιατί μου είπε ότι δεν συμφωνεί με μία πρότασή μου που σκοπό έχει να δείξει ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι να διαχειριστούμε τη χώρα μας. Ο κολλητός λοιπόν μου εξήγησε, ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα σύστημα. Ο ίδιος ευθαρσώς παραδέχτηκε ότι δεν τον ενοχλεί το σύστημα και του αρέσει που βολεύτηκε με αυτό. Μου είπε ότι μπορεί να μην είναι τέλειο και να μην λειτουργεί καλά αλλά υπάρχει. Και δεν υπάρχει λόγος να το αλλάξουμε αφού δουλεύει, έστω και αν δουλεύει σκάρτα. Δεν πρέπει λοιπόν να προσπαθώ να αλλάξω κάτι, ακόμα και αν βλέπω τη δυστοπία του Δημητριάδη να γίνεται πραγματικότητα μπροστά στα μάτια μου. Για να μου κάνει πιό σαφές το οτι το σύστημα δεν πρέπει να αλλάξει, μου εξήγησε ότι άν εισάγουμε μεθόδους όπως τα δημοψηφίσματα, ο ανώριμος λαός μας μπορεί να επιλέξει καταστροφικές αποφάσεις όπως για παράδειγμα να κάψουμε όλα τα δάση.

Προς στιγμήν ήθελα να του φέρω το ποτό μου στο κεφάλι. Συγκρατήθηκα και του εξήγησα ότι το σύστημα που ασπάζεται εμένα δεν μου κάνει και θα προσπαθήσω να το αλλάξω. Η άποψή μου αυτή ήταν και είναι επηρεασμένη από την πεποίθηση ότι οι περισσότεροι συμπολίτες μου είναι νοήμονες και αισθάνονται καταπιεσμένοι από μία μαφιόζικη μειονότητα την οποία – για να μπορέσουμε να ζησουμε σε αυτό τον τόπο – πρέπει να ξεριζώσουμε από τον ιστό της διοίκησης και της λήψης αποφάσεων. Γι αυτό αναζητώ εφικτούς και εναλλακτικούς τρόπους διοίκησης, οδηγώντας το καθεστώς μας περισσότερο σε δημοκρατία παρά σε ρεπούμπλικα ή ολιγαρχία.

Αφού ξανάφερα εκείνη την κουβέντα στο μυαλό μου πολλές φορές κατάλαβα ότι γελιέμαι. Δεν είμαστε οι πολλοί, είμαστε οι λίγοι. Οι πολλοί θέλουν με την ησυχία τους να απολαύσουν την καταστροφή, οδηγούμενοι από μία “πεφωτισμένη” ολιγαρχία άβουλων και καθυστερημένων πλασμάτων, κοχλιωμένοι ανάμεσα στους οδοντοτούς τροχούς του συστήματος. Πεθαίνουμε σαν χώρα, και αντίθετα με τις προβλέψεις του Δημητριάδη αλλά σύμφωνα με την εμπειρία, η πραγματικότητα είναι χειρότερη. Δεν υπάρχουν σημάδια. Δεν υπάρχει εχθρός. Στον ύπνο μας έχουμε πάρει ένα τσιγκέλι και ξηλώνουμε τις σάρκες μας και τα όργανά μας σιγά σιγά. Κάθε τρύπημα και ηδονή. Δεν ξέρω πια άν θέλω να αλλάξω την Ελλάδα. Περιμένω να εξαφανιστούν οι Ελληνες να μείνει αυτός ο όμορφος τόπος ήσυχος επιτέλους.

Advertisements

Actions

Information

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: