Δημόσιο και κέρδος δεν συμβαδίζουν

13 06 2012

Πάμε ξανά.

Εβλεπα σήμερα στο ΣΚΑΙ τον συμπαθέστατο και γλυκομίλητο Γιάννη Μπαλάφα. Διαφωνώ σχεδόν με όλες τις θέσεις που εξέφρασε. Θα σταθώ όμως σε μια βασική ασυνέπεια και αντικρουόμενη σκέψη της αριστεράς. Αναρωτήθηκε ο κος Μπαλάφας γιατί δεν μπορεί ο κρατικός λειτουργός να διοικεί μια κερδοφόρα εταιρεία όταν μπορεί ο ιδιώτης.

Sifnos_2012_327

Εκεί εμένα μου ανάβουν τα λαμπάκια και το έχω ξαναπεί αλλά είναι αδύνατο να περάσει αυτό το μήνυμα στους αριστερούς. Δεν είναι δυνατό να λές αυτά τα πράγματα και να θεωρείς ότι είσαι αριστερός. Γιατι; Είναι απλό:

  1. Ο κρατικός λειτουργός πρέπει να νοιάζεται πρωτίστως για το καλό των πολιτών και να διοικεί ώστε οι κρατικές υπηρεσίες που προσφέρονται στον πολίτη να είναι υψηλής ποιότητας σσε κόστος που αντέχει το κράτος. Αλλά πρώτα πρέπει να βάζει τον πολίτη. Δεν μπορεί να έχει μέλημά του το κέρδος.
  2. Ο επιχειρηματίας έχει μέλημά του το κέρδος, αν δεχτούμε ότι ακολουθούμε ένα καπιταλιστικό σύστημα.
  3. Σε συνθήκες ελεύυερης αγοράς, η κερδοφορία μιας εταιρείας επιβάλλεται να είναι μηδέν (0) άντε λίγο πάνω από αυτό.
  4. Για να έχει κερδοφορία η επιχείρηση εκμεταλλεύεται ατέλειες της αγοράς που συνήθως οδηγούν σε ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα ή ολιγο/μονοπώλεια τις οποίες είτε δημιουργεί η ίδια είτε προσφέρονται σε αυτή από το κράτος (π.χ. ΔΕΗ). Με τον τρόπο αυτό η εταιρεία έχει υπερκέρδη χρεώνοντας περισσότερο από ότι σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς.
  5. Το κράτος (όταν δεν χρηματίζονται οι υπάλληλοι) ρυθμίζει την αγορά, ελέγχει τη νομιμότητα του επιχειρείν και φορολογεί τα υπερκέρδη (και όχι τον τζίρο, αυτός φορολογείται αλλιώς) προς όφελος των πολιτών.
  6. Αν η εταιρεία του δημοσίου έχει κέρδη, με βάση το παραπάνω σκεπτικό, δημιουργεί αγορές με ατέλειες εις βάρος των πολιτών της.

Αρα η παραδοχή (1) δεν ισχύει.

Είναι λοιπόν εντελώς αντιφατική η θέση ότι η κοινωνική πολιτική συμβιβάζεται με το κέρδος. Η ΔΕΗ είναι χαρακτηριστική περίπτωση: είναι ένα κρατικό μονοπώλειο εισηγμένο στο χρηματιστήριο. Δηλαδή, είναι μια εταιρεία που ανήκε στους Ελληνες, μετοχοποιήθηκε ένα μέρος της, χωρίς να ερωτηθούν οι ιδιοκτήτες, και δόθηκε σε “επενδυτές”. Η επένδυση έχει την έννοια του ρίσκου. Οι “επενδυτές” της ΔΕΗ δεν παίρνουν κανένα ρίσκο γιατί έβαλαν τα λεφτά τους σε ένα κρατικό μονοπώλιο βασικής παροχής που ακόμα και η Ελλάδα να καταρρεύσει, η ΔΕΗ θα υπάρχει. Το μονοπώλιο αυτό το δώσαμε οι Ελληνες χαριστικά, και τώρα η ΔΕΗ το εκμεταλλεύεται για να δημιουργεί κέρδη (προφανώς χρεώνοντάς μας άνω του κόστους) τα οποία δίνει μέρισμα στους μετόχους της, αντί να κάνει επιστροφές στους πελάτες. Και αυτά δεν είναι φιλελεύθερα μοντέλα. Είναι αριστερές στρεβλώσεις.

Advertisements




Δεξιά της Αριστεράς

14 05 2012

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα δεν με απογοητεύει μόνο γιατί παίζει το παιχνίδι που έπαιζαν μέχρι τώρα τα δύο “μεγάλα” no more κόμματα. Το παιχνίδι αυτό το έχει μάθει καλά, είναι πρόστυχο και καταλήγει με βεβαιότητα σε απώλεια δημοκρατίας.
vietnam37780021
Αυτό που με χαλάει περισσότερο, είναι ότι αμέσως αμολύθηκαν τα διάφορα μυστήρια πλάσματα τύπου Στρατούλης/Γλέζος/Λαφαζάνης να δημιουργήσουν τρομοκρατία με τις αβάσιμες ανοησίες τους περί τραπεζικών καταθέσεων και καταναγκαστικών (ναζιστικού τπυπου) δανείων. Πέραν του υφέρποντος φασισμού και ανοησίας, το επόμενο επίπεδο του δράματος είναι ότι αμέσως προσπαθούν να δημιουργήσουν “ταξικές” αντιπαραθέσεις. Ακόμα και στην περίπτωση που αυτές οι ηλιθιότητες γινόντουσαν πραγματικότητα, είναι βέβαιο ότι οι υμέτεροι, οι ΔΥ, οι αντιστασιακοί, οι συνταξιούχοι ΔΕΗτζίδες και κάθε καρυδιάς καρύδι θα εξαιρούνταν και το βάρος θα έπεφτε και πάλι σε αυτούς που το επωμίζονται τώρα και για τους οποίους οι διάφοροι συριζαίοι διαρριγνύουν τα ιμάτιά τους. Αυτές οι διχαστικές και φασιστικές ενέργειες δεν ταιριάζουν στην αριστερά, παρά μόνο σε πορωμένα “αιμοδιψή” ανδρείκελα που θέλουν “να πληρώσουν οι αστοί” που πληρώνουν ούτως ή άλλως σε μια κοινωνία που είναι κατεξοχήν αστική. Αντί να ενώνουν και να συμβιβάζονται βάζοντας στόχους για το μέλλον, διχαζουν και διαιρούν κοιτάζοντας το παρελθόν. Ελπίζω η ύβρις αυτή να τιμωρηθεί στις μάλλον σίγουρες επερχόμενες εκλογές.

Στο επόμενο επίπεδο, θεωρώ αδιανόητο το ότι μια εν δυνάμει αριστερή διακυβέρνηση ασχολείται με το μνημόνιο, εκμεταλλευόμενη τη ρητορική Σαμαρα-Βενιζέλου ότι τιμωρήθηκαν για τα τρια τελευταία χρόνια. Αυτή η οπτική όχι μόνο αγνοεί την καταστροφή του τόπου τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια. Επιπροσθέτως τραβάει τα βλέμμαα από το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως και όλα τα κόμματα) δεν έχει καμία πολιτική για τα φλέγοντα προβλήματα, της ανεργίας, των μεταναστών, του κατακερματισμού της κοινωνίας και της ανόδου του ναζισμού, της επιχειρηματικότητας, της παιδείας. Η ανοησία του θα διορίσω 100000 στο δημόσιο απλά δεν θα γίνει και σαφώς δεν αντιμετωπίζει την ανεργία.

Από την τυραννία του δικομματισμού δεν θέλω να περάσει η Ελλάδα στη δικτατορία του μονοκομματισμού. Πρέπει όλοι να υποχρεωθούν να συνεργαστούν, και πρέπει να ενδυναμωθούν τα μικρά κομματα ώστε να επικρατήσει η πολυφωνία και οι εξειδικευμένες λύσεις. Η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει περίτρανα ότι μόλις τα κοινοβουλευτικά κόμματα μυριστούν δύναμη ξεχνάνε της εναλλακτικές μορφές διακυβέρνησης που ευαγγελίζονταν. Καθώς και ότι οι άνθρωποι προτιμούν να είναι με τον δυνατό. Ασ μην ξεχνάμε ότι τον ΣΥΡΙΖΑ τον ανέβασαν στο βάθρο του νικητή των εκλογών της 6ης Μαΐου οι ίδιοι που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μέχρι τώρα…

Διάβασε – Ενημερώσου – Αλλαξε

www.mikrakommata.gr

www.aplianalogiki.gr





Γιατί πρέπει να ψηφίσετε μικρά κόμματα

2 05 2012

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα;

Α. Γιατί δεν ψήφισες ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ

Β. Γιατί δεν ψήφισες

Γ. Γιατί ψήφισες μικρά κόμματα

Δ. Γιατί σε κλείδωσα στο μπάνιο

Δεν νομίζω ότι μπορώ να βάλω ένα τέλος στον κατάλογο των λόγων για τους οποίους πρέπει κανείς σε αυτές τις εκλογές να ψηφίσει μικρά κόμματα. Αλλά θα προσπαθήσω να σας δώσω μια λίστα από λόγους. Δείτε και τα

http://www.helpmevote.gr http://www.mikrakommata.gr/

_DSC2209


Το πελατειακό κράτος

Η θεία η Όλγα είναι από τους καλύτερους πελάτες της Citibank. Είναι μια γριά ξεμωραμένη, τσιγγούνα από γεννησιμιού, φαρμακοποιός με τεράστια περιουσία. Δεν ξέρω πόσα παίρνει σύνταξη ούτε πόσες συντάξεις παίρνει. Πρέπει να παίρνει του θείου του Γιώργου που ήτανε χειρουργός στην αστυνομία, και μία αντιστασιακού, κανείς δεν ξέρει γιατί, εκτός από τη δική της. Μια ζωή πασόκα, τώρα έμαθα ότι ακούει τον Σαμαρά για να δει αν από εκεί θα σώσει τις συντάξεις της. Το εν λόγω άτομο κατέστρεψε τη χώρα και συνεχίζει να ψάχνει να βρει τρόπους να την καταστρέψει. Φυσικά μαζί με τους άλλους μπαρμπάδες. Η γενιά του πολυτεχνείου μαζί με τις προηγούμενες και τις επόμενες, που νομίζουν ότι δικαιούνται να καρπώνονται τον κόπο των επόμενων γενεών για κάποιο δικό τους λόγο. Αυτοί δημιούργησαν ένα πολωμένο αριστεροδεξιό κράτος που να εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα και σίγουρα όχι εκείνα του απέναντι Βασικά πρέπει να αφαιρεί από εκείνον και να δίνει από εδώ. Οσο είμαστε εμείς πάνω γιατί όταν έρθουν εκείνοι θα γίνει το ανάποδο.

Και φυσικά δεν είναι μόνο οι γέροι. Είναι και νεότεροι που έχουν μάθει σε αυτή τη λογική αλλά και οι επιχειρηματίες. Το 2004 (να δηλώσω ότι μποϋκοτάρισα τους Ολυμπιακούς Αγώνες) ήταν η χαριστική βολή στην επιχειρηματικότητα. ‘Ολες οι νέες επενδύσεις και δραστηριότητες γυρίζανε γύρω από το κράτος και την οργάνωση των αγώνων. Η μόνη δραστηριότητα: κατασκευή/οικοδομή,  τράβηξαν όλο το δυναμικό και το κεφάλαιο σε μία δραστηριότητα που δεν εξάγεται, παρά μόνο δίνει ωραία και υψηλά νούμερα στην αύξηση του ΑΕΠ (βασικό για να συνεχίζει να επανεκλέγεται το ΠΑΝΔΟΚ) αλλά φέρνει κενό πλούτο. ‘Ο,τι δηλαδή μας υπόσχεται να ξανακάνει ο Σαμαράς.

Η «λογική» αυτή του πελατειακού κράτους, που μεσολαβεί για να ρέουν προνόμια μεταξύ του κρατικού ταμείου και συγκεκριμένων ομάδων έχει δημιουργήσει τραγικές κοινωνικές ανισότητες και στρεβλώσεις στη λειτουργία της οικονομίας που δυναστεύουν οποιουσδήποτε δεν έχουν ή δεν θέλουν να έχουν πρόσβαση σε μία από τις ομάδες που ασκούν πίεση, μπορούν να κλέψουν (γιατί περί κλοπής πρόκειται) οφέλη από τα ταμεία ή απλά να πουλάνε ψήφους για υποσχέσεις.

Μα δεν έχει αλλάξει αυτό; Δεν θα το έλεγα. Οι προεκλογικές ομιλίες του τραγέλαφου Σαμαρέλου δείχνουν ότι between the lines αλλά και πιο εξόφθαλμα, γυρίζουν εκείνα τα κουμπάκια στις συχνότητες που συντονίζονται οι μπαρμπάδες που θέλουν τσάμπα χρήμα και χάρες.

Και πως θα βοηθήσουν τα μικρά κόμματα; Απλό: δεν πρέπει να ξαναϋπάρξουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις. ‘Εχουν αποδείξει ότι για το μόνο πράγμα με το οποίο ασχολούνται είναι να ικανοποιούν την κομματική τους πελατεία. Η αυτοδυναμία μας έφερε εδώ. ΜΕ την ανοχή των άλλων κοινοβουλευτικών κομμάτων της αριστεράς. Μικρότερη δύναμη και κατακερματισμός του κοινοβουλίου και της κυβέρνησης σημαίνουν ότι οι μικρότερες φωνές θα ακούγονται δυνατότερα αλλά και θα ελέγχουν και ρυθμίζουν τις πράξεις της κυβέρνησης και της βουλής. Αυτό σημαίνει και καλύτερη αντιπροσώπευση των τάσεων του λαού.

Κατακερματισμός δεν σημαίνει αστάθεια. Μερικές από τις πιο σταθερές χώρες έχουν κυβερνήσεις συνεργασίας και πολυκομματικές βουλές (π.χ. Γερμανία, Ελβετία). Κατακερματισμός σημαίνει συνεννόηση, έλεγχος και ισορροπία. Είναι απλά αδιανόητο πολιτικοί να μιλούν για αδιέξοδα, αδυναμία συνεννόησης και μονόδρομους. Γιαυτό ψηφίζουμε πολιτικούς. Για να βρίσκουν λύσεις με βάση την πολιτική που έχουν προαναγγείλει και να συνδράμουν στη διοίκηση του κράτους. Αλλιώς δεν είναι πολιτικοί.

Αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα αποκλείεται να το λύσουν! Χρειάζονται καινούργιοι άνθρωποι και καινούργιες ιδέες!

Η επάνδρωση του διαστημοπλοίου

Ακόμα και υπουργοί του ίδιου κόμματος αδυνατούν να διοικήσουν τα υποθρεία τους γιατί οι υπάλληλοι είναι του προηγούμενου. Για να μην έχουμε μια κατακερματισμένη βουλή, στο βωμό της κομματικής σταθερότητας και ισορροπίας, έχουμε θυσιάσει την κρατική συνέχεια και ισορροπία. Η διοίκηση και οι πολιτικές είναι κατακερματισμένες. Κάθε υπουργός που έρχεται θέλει να αλλάξει από το θυρωρό μέχρι τις πιο κεντρικές πολιτικές του προηγούμενου, καλές ή κακές. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να υπάρχει συνέχεια στις πολιτικές αλλά και διάχυση ικανού ανθρώπινου δυναμικού σε όλη την κρατική μηχανή. Το δυναμικό αυτό, πρέπει να είναι και πολιτικό και τεχνικό και θα πρέπει να εκπαιδευτεί στο να διοικεί και να χειρίζεται το κράτος. Το μόνο που δεν πρέπει να είναι, είναι κομματικό!

Τα μικρά κόμματα θα πρέπει να συμμετέχουν σε κυβερνήσεις και στελέχη δικά τους ή που θεωρούν ότι αντιπροσωπεύουν αυτό που πιστεύουν ή έχουν τις απαραίτητες τεχνικές ικανότητες, να αναλαμβάνουν θέσεις στην κρατική μηχανή. Ένα από τα επιχειρήματα του ΠΑΝΔΟΚ για να παραμείνει στην κυβέρνηση είναι ότι «οι άλλοι δεν ξέρουν». Οι άλλοι πρέπει να μάθουν ώστε όλοι να έχουν τη δυνατότητα να ενταχθούν στη δημόσια διοίκηση και λειτουργία χωρίς τρικλοποδιές από τα κομματόσκυλα.

Η ένταξη στη διοίκηση στελεχών από μικρά κόμματα βοηθάει και στην εκλογίκευση και εξορθολογισμό των πολιτικών των μικρών κομμάτων. Όχι μόνο δίνει την πληροφορία που απαιτείται για τις σημαντικές λεπτομέρειες των μεγάλων θεμάτων που μόνο από μεσα μπορείς να δεις. Αλλά βοηθάει και τα κόμματα να ξεφύγουν από λαϊκίστικες τυμπανοκρουσίες και να αντιμετωπίσουν την πρόκληση ή να χαθούν. Παραδείγματα:

ΛΑΟΣ: από τη στιγμή που μετείχε στην κυβέρνηση Παπαδήμου, κατάλαβε τα προβλήματα στις πολιτικές που διατυμπάνιζε. Εχασε δύο στελέχη, και από καιροσκοπική αντίδραση του Καρατζαφέρη, βρέθηκε στην απέναντι «αντιμνημονιακή» πλευρά για να μην χάσει ψηφοφόρους. Αυτή η πρακτική οδήγησε ακριβώς στη απώλεια ψηφοφόρων, τιμωρώντας την διπροσωπία.

Χρυσή Αυγή: από την ώρα που τα ποσοστά τη βάζουν στη βουλή, αρχίζει να έχει ένα πιο «κόσμιο» πρόσωπο. Πάνε οι πολλοί αγκυλωτοί σταυροί και τα ναζιστικά σύμβολα. ‘Αρχισαν οι διαφωνίες και οι αποκαλύψεις για τα οικονομικά συμφέροντα Μιχαλολιάκου.

ΚΚΕ: σταθερό σε ψηφοφόρους, αποφεύγει κάθε ευθύνη σαν το διάολο το λιβάνι. Αλλιώς ξέρει ότι δεν πρόκειται να κρατήσει τους ψηφοφόρους (αν και μπορεί να κερδίσει άλλους). Βασική αρχή είναι ότι ο λαός του πρέπει να είναι δυσαρεστημένος με τους άλλους. Αν είναι ευχαριστημένος ή δυσαρεστημένος με αυτούς, χάθηκε.

ΣΥΡΙΖΑ: ο Τσίπρας έδωσε το στίγμα του την άλλη μέρα που βγήκε. Πήγε με τις κάμερες και μπούκαρε στον ΟΤΕ, πουλώντας τσαμπουκά στο σεκιούριτι. Αδιόρθωτα ελληνοαριστερός, χρησιμοποιεί κάθε ευπαθή ομάδα για να δείξει την αναλγησία του κράτους. Σήμερα που βλέπει να δυναμώνει, δεν απορρίπτει συνεργασίες ακόμα και με κόμματα που είναι τελείως αντίθετης ιδεολογίας.

Ακολουθεί ένα γράμμα που έχω ετοιμάσει για τους διάφορους μπαρμπάδες που δεν ξέρουν τι να ψηφίσουν. Χρησιμοποιήστε το και για τους δικούς σας.

Δεν ξέρεις πια τι να ψηφίσεις;
Αγαπητοί μπαρμπάδες

 ίσως να έχετε καταλάβει ότι με τις επιλογές σας τα τελευταία 30 χρόνια καταστρέψατε τη χώρα. Υποστηρίξατε έμμεσα ή άμεσα βασιλιάδες, γόνους, επίθετα που προώθησαν ατομικά, συντεχνιακά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Αν δεν τα κάνατε, τα βλέπατε και δεν μιλάγατε. Φανατικά και πεισματικά συνεχίσατε να ψηφίζετε τους ίδιους απατεώνες, υποθηκεύοντας τη ζωή και την εργασία των παιδιών, εγγονών και δισέγγονών σας. 

 Άλλοι το βλέπετε άλλοι όχι. Τώρα πάλι προσπαθούν να σας πείσουν ότι απαιτείται ισχυρή κυβέρνηση για να ψηφίσετε τους ίδιους. Όμως:

 1. Οι ισχυρές κυβερνήσεις μας φέρανε σε αυτή την κατάσταση
 2. Αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα αποκλείεται να το λύσουν
 3. Η διαιώνιση του δικομματισμού έχει επιβάλει το βαθύ κομματικό κράτος σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης

 Η πλειονότητα (και ελπίζω στις 7 Μαϊου) πλειοψηφία των Ελλήνων θέλουν κυβέρνηση συνεργασίας. Και αυτό διότι: 

 1. Δεν είναι δυνατό ένα κόμμα χωρίς ομοφωνία σε κάποιες επιλογές να προωθήσει τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές
 2. Η λύση θα πρέπει να έρθει από διαφορετικές φωνές, πολιτικές και τεχνικές
 3. Καινούριοι άνθρωποι πρέπει να διαχυθούν και εκπαιδευτούν στη λειτουργία του κράτους

 Αυτή η λύση δεν είναι τρομακτική, έτσι δεν είναι; Εξάλλου μερικές από τις σταθερότερες χώρες στον κόσμο έχουν κυβερνήσεις συνεργασίας, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. 

 Έτσι λοιπόν, μην φοβάσαι μπάρμπα, θεία: ρίξε την ψήφο σου σε ένα κόμμα με το οποίο συμφωνείς όχι σε εκείνο που σε εκβιάζει μια ζωή. Και απαίτησε αυτά που λέει να τα κάνει γιατί το μικρό κόμμα μπορείς να το επηρεάσεις πιο εύκολα. 

 Τι; Δεν ξέρεις τι να ψηφίσεις; 

 Το 

 http://www.helpmevote.gr

 από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο θα σου δείξει περίπου που κρατάει η σκούφια σου και πόσο κατσαπλιάς ή ασφαλίτης είσαι πραγματικά.

 Μετά θα πας στο 

 http://www.mikrakommata.gr/

 για να μάθεις για τα μικρά κόμματα και τι πρεσβεύουν.

 Ελπίζω αυτή τη φορά να μην τα κάνεις πάλι μαντάρα.

 Φιλικά

 Δημήτρης Π. Σέρβης.




Δεν ήμουνα εκεί

14 02 2012

Not thereΔεν ήμουνα εκεί. Και εκεί να ήμουνα, δεν θα ήμουνα εκεί. Δεν φταίει που μένω έξω. Φταίει που εδώ και καιρό δεν συμφωνώ. Άρα και στην Αθήνα να ήμουνα δεν θα πήγαινα.

Θυμάμαι παλιά, αν τύχαινε και έλεγα ποτέ κάτι σχετικό με τέτοια θέματα, οι διαφημιστές φίλοι το βρίσκανε κάπως ξενέρωτο. Γενικά πάντα ήμουνα ξενέρωτος γιατί με απασχολούσαν και θέματα λίγο διαφορετικά. Έτσι ξενέρωτος είμαι και σήμερα. Και καλύτερα.

Ποιά είναι η κληρονομιά του Συντάγματος; Έχει χαθεί η έννοια του στόχου και της μη βίας; Της ευρείας αλληλεπίδρασης ώστε να βρεθεί λύση σε συγκεκριμένα προβλήματα της χώρας; Νομίζω ναι. Είδα έκθαμβος όσους ευαγγελίζονταν τη μη-βία να την ασπάζονται και να τη δικαιολογούν, βρίσκοντας χίλιους τρόπους να χλευάσουν και να λοιδωρήσουν όσους άρθρωσαν ανησυχία. Να θεωρούν ότι είναι δικαίωμά τους να κάνουν ό,τι γουστάρουν.  Ότι η βία δεν ήρθε από κουκουλοφόρους αλλά από τον αγανακτισμένο κόσμο. Η βία είναι πια «ιν». Τη θέλει ο κόσμος. Ότι τελικά η βία είναι το αποτέλεσμα της αντίδρασης προς το σύστημα. ‘Ο,τι σπείρει το σύστημα θα θερίσει.

Δεν με τρομάζει η βία. Με τρομάζει αυτή η τελευταία ιδέα της αλληλεπίδρασης με το σύστημα. Αντιδρώ στη δράση του. Έτσι πρέπει, λέει. Με τρομάζει αυτή η αργή απορρόφηση της υγιούς αντίδρασης από το σύστημα. Που την έχω ξαναδεί. Το κρατικό-κομματικό-συνδικαλιστικό-ποδοσφαιρικό σύστημα έχει ακριβώς αυτή τη λογική. Σε φέρνει αργά κοντά του, να χορέψεις ένα γλυκό ταγκό, γεμάτο συναισθήματα. Θέλει να το αγαπάς ή να το μισείς, όχι να αδιαφορείς. Θέλει να παίζεις μαζί του, και με το που μπεις στο παιχνίδι, θα σε υπνωτίσει σε αυτό το πλάνο πάρε-δώσε. Αλλά όχι να το αγνοείς και να το παρακάμπτεις.

Ο κόσμος της Κυριακής βγήκε να διαδηλώσει εναντίον των μέτρων. Με τους κομματικούς στρατούς και τα συνδικάτα. Βγήκε τέσσερις μήνες μετά την ανακοίνωση της απόφασης ότι αντί για τον γρήγορο θάνατο, ή εν πάσει περιπτώσει όποιον θάνατο θέλουμε εμείς, θα διαλέξουμε τον αργό και βασανιστικό. Αφού διορίστηκε και ένας πρωθυπουργός για να φέρει σε πέρας αυτή την απόφαση. Τέσσερις μήνες τι περιμένανε; Μήπως ότι μαγικά θα βρεθεί εκείνη η φόρμουλα που θα γλιτώσει τα μισθά και τις συντάξεις; Το πρόβλημα είναι πότε θα αγγίξουν τα λεφτουδάκια; Μήπως πιστέψανε το σύστημα ότι αυτή είναι η μόνη λύση; Και ποιό το νόημα να διαδηλώσεις τη μέρα που όλα αυτά που ήξερες ότι θα συμβούν απλά επικυρώθηκαν;

Είναι η αλληλεπίδραση με το σύστημα, η ανακλαστική δημοκρατία μας: μπορείς να αντιδράς αφού το σύστημα κάνει αυτό που θέλει. Άμα δεν θες να περάσεις τα μέτρα, αντιδράς όταν σου βγάζουν πρωθυπουργό-κυβερνήτη, όταν ξέρεις ότι συζητιούνται, όταν ακούς να σε χλευάζουν και να σε διασύρουν. ‘Οχι όταν τα περνάνε. Την τελευταία στιγμή. Που σε βάζουν εκβιαστικά να παίξεις τον κουκουλοφόρο. Τότε είναι κάπως αργά. Είναι η ώρα που δείχνει τη θεατρική του αντίδραση το σύστημα. Να δέσουμε τους βάρδους, τον Μίκη και τον Γλέζο, να βγάλουμε  τα συνδικάτα στο δρόμο και να κάψουμε το γαλατικό χωριό.

Αλλά το χουλιγκανικό σύστημα αντιδρά με αυτό τον τρόπο. Στηρίζεται στην παρορμητικότητα. Στα συναισθήματα της μάζας. Ποτίζει με δακρυγόνο για να ανεβάσει την αδρεναλίνη και τον ηρωισμό. Να δέσει κάτω από το πέπλο του φόβου και της οργής τη μάζα. Να μαζευόμαστε μετά από χρόνια γύρω από την πισίνα να θυμόμαστε τα παλιά. Να βρίσουμε τους μπάτσους και να κάνουμε θεωρίες συνωμοσίας. Και έχει μάστορες στο να το κάνουνε αυτό πολλούς.

Πρώτη φορά τους είδα το βράδυ που κάηκε η Πρυτανεία. Δεν φόραγαν φυσικά κουκούλες. Τις κουκούλες τις βάζουν για τις κάμερες. Ήτανε μαζεμένοι στο αμφιθέατρο της Αρχιτεκτονικής και όποιος ήθελε έμπαινε και τους έβλεπε. Γλυκομίλητοι ινστρούκτορες που απευθύνονταν σε ήπιους τόνους και με απίστευτη ηρεμία σε ένα ξέφρενο πλήθος που με λοστάρια και ρόπαλα έσπαγε τα έδρανα ουρλιάζοντας. Όταν βγήκαν, οι μπάτσοι ρίχνανε δακρυγόνα στην ομάδα περιφρούρησης. Τότε δεν είχαμε μααλόξ αλλά λεμόνια. Όλα ήτανε απλά και συντονισμένα. Η βία έθρεφε το σύστημα και ακόμα το θρέφει.

Είναι λάθος να χάνεται ο στόχος στα απολεσθέντα επιδόματα. Αυτό το αλισβερίσι οδηγεί μαθηματικά στο να κερδίσει το σύστημα ακόμα μια φορά. Γιατί άμα σε νοιάζει το επίδομα και η σύνταξη, απλά θα σου πάρει το 80%, θα σου δώσει το 10% και θα σκάσεις. Όπως όλοι οι άλλοι πριν από εσένα. Ο στόχος είναι να εκθεμελιωθεί το αλισβερίσι.





I would like someone to explain this to me…

4 08 2011

When there is an imminent decision about tough measures that Greece should take to save itself at the EU level, the pack of rating agencies rushes to downgrade the public debt of the country. When the same thing happens to the US, they just wait for the decision and then say, OK we don’t do it then but make sure you do what you’re told to…

Does this make any sense?





Σαμαράς: «το κάνω για προεκλογικούς λόγους»

10 06 2011

Αντιπαράθεση για τη συνάντηση Σαμαρά – Φιγιόν — ΣΚΑΪ (www.skai.gr).

«Μα γιατί λέτε ότι θα χαμηλώσετε τους φόρους στην Ελλάδα, αφού ξέρετε ότι δεν μπορείτε να το κάνετε;» και ο πρόεδρος της ΝΔ απάντησε «το κάνω για προεκλογικούς λόγους».

Δεν είναι ότι δεν τον ξέραμε τον Σαμαρά….





Κράτος και ιδιώτες ή πως να μην χτίζουμε στην άμμο παλάτια

8 06 2011

Με αφορμή ένα άλλο άρθρο, θα σταθώ σε ένα σημείο που νομίζω ότι καμιά φορά το παρερμηνεύουμε και αυτός είναι ο ρόλος του κράτους στην ανάπτυξη της ιδιωτικής προωτοβουλίας. Οσο και αν το σκέπτομαι, δεν μπορώ να βρώ ούτε μία περίπτωση έθνους όπου το competitive advantage να μην προήλθε από κάποιου είδους μακροπρόθεσμη στρατηγική και αρχική επιχορήγηση του κράτους. Γιατί οι πόροι (φυσικοί και ανθρώπινοι) έγκεινται στη διαχείριση του κράτους, το οποίο πρέπει να αποφασίσει ποιά είναι τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα και θα τα αναδείξει. Ακόμα και στις πιό φιλελεύθερες χώρες, το κράτος είναι που κρατάει τον ρυθμό. Σε τελική ανάλυση, το ίδιο έκανε και η Θάτσερ, δεν έθεσε απλά τα όρια του κράτους, αλλά καθόρισε και ποιές θα είναι οι εξαγωγικές δυνάμεις της οικονομίας (ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς μαζί της). Το κράτος είναι εκείνο που δημιουργεί ερευνητικά κέντρα, τεχνολογικά πάρκα, clusters αλλά και μουσεία, πανεπιστήμια, βιώσιμες πολιτικές διαχείρισης ανθρώπινων πόρων και φορολογίας, ώστε να δημιουργήσει το επιχειρηματικό περιβάλλον και το μίγμα πόρων που, στα χέρια των ιδιωτών, θα οδηγήσουν σε οικονομική ανάπτυξη.

Στην Ελλάδα, το πρόβλημα με το κράτος είναι ότι όχι μόνο δεν δείνει το ρυθμό, αλλά ενοχοποιεί και δαιμονοποιεί τον ιδιώτη. Ποιό είναι το competitive advantage μας; Θα έλεγα νούμερο ένα η ναυτιλία. Πόσοι Έλληνες ξέρουν ότι κατέχουμε σχεδόν το ένα τέταρτο του παγκόσμιου στόλου, ίσως και παραπάνω, στα μεγάλα βαπόρια; Γιατί όμως το cluster του περάματος είναι τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον σε μαρασμό; Ποτέ δεν μπορέσαμε να γίνουμε ναυπηγική δύναμη. Και δεν είναι οι δυνάμεις της αγοράς που οδηγούν την παραγωγή στην ασία. Γιατί οι Ιταλοί, Γάλλοι, Ισπανοί, Γερμανοί, Σκανδιναβοί και τελευταία ακόμα και οι Αγγλοι μπορούν και εμείς όχι; Γιατί το κράτος υποσκάπτει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ακόμα και οι καταξιωμένες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις στο εξωτερικό, και υπάρχουν κάμποσες, είναι «λίγες» για το κράτος εντός των τειχών. Σκευτείτε να διέθετε ορθολογικά και παρά τις όποιες έξωθεν αντιδράσεις ένα μέρος από τις αμυντικές δαπάνες στην ελληνική αγορά και έρευνα (π.χ. στο ΕΜΠ). Θα ήταν μία λογική κίνηση που θα οδηγούσε σε ατελείωτες πορείες στο κέντρο της Αθήνας.

Πρόσφατα συμμετείχα σε μία συνάντηση με μία μικρή Γερμανική εταιρεία που είναι spinoff ενός σχετικά μεγάλου πανεπιστημίου. Πουλάνε software που είναι σχετικά απλό και δεν έχει και καμία τρομερή καινοτομία. Ομως αυτό που μετράει είαν ιτο πλαίσιο. Οι άνθρωποι δεν εφήυραν και τον τροχό. Ομως είχαν την κουλτούρα να διαμορφώσουν ένα προϊόν, και το πανεπιστήμιό τους τους έδωσε venture capital, γραφείο στο τεχνολογικό πάρκο και σύνδεση με τη βιομηχανία για να το προωθήσουνε. Δεν ξέρω αν θα πάνε καλά ή κακά, αλλά τα απαραίτητα τμήματα υποστήριξης από το κράτος είναι εκεί.  Αντίστοιχα, από το Ε.Μ.Π. μόνο άμα βγάλεις καμία αερολογία και είσαι κολλητός μπορεί να δεις χρηματοδότηση. Αμα έχεις έτοιμο προϊόν, θεωρείται μειονέκτημα, αφού υλοποιείται η ιδέα σου δεν θα είναι πολύ σημαντική….

Το κράτος λοιπόν δεν δημιουργεί τις ρίζες, ποινικοποιεί τους ιδιώτες και τελικά τους προσεταιρίζεται με τέτοιον τρόπο που πνίγει τον ανταγωνισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, το κύκνειο άσμα της ελληνικής επιχειρηματικότητας και τελικά οικονομίας. Μου είναι πολύ γοητευτική η Δονκιχωτική άποψη του να αγνοήσουμε το κράτος, πολλές φορές το ευαγγελίζομαι και εγώ. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοούμε, ούτε σαν κράτος ούτε σαν ιδιώτες το περιβάλλον μας. Και το κράτος είναι μέρος του περιβάλλοντος.