A finance view of company growth

24 06 2014

The dominant finance view of growth is very much focused on shareholder value and for private companies it could be translated to value to the owners. Brealey et al (Brealey et al., 2001) state that, for large companies, where separation of management and ownership is a necessity, management’s objective is to maximise the value of the firm to its stakeholders and that management teams that deviate too far from this rule are likely to be replaced.

The management of a firm should take advantage of the growth opportunities of all positive net present value (NPV) projects in the company in order to maximise the earnings’ growth rate. The latter is expected to be, at worst, equal to the industry’s growth rate. During the financial planning process, corporate staff might require from divisions the development of a best case, or aggressive growth plan, where aggressive capital investment and rapid growth of existing markets takes place; a normal growth plan in which the division grows with its market; and a retrenchment plan; where the firm’s markets contract. Financial planning in this context allows for exploration projects in markets where the company seeks to apply some of its existing strengths although there is no immediate positive NPV, but rather promising future investment opportunities (Brealey et al., 2001).

Should the company seek external, and especially equity financing for its projects, it should be in position to offer an attractive return to its shareholders. This is captured by the required rate of return, the discount rate compensating the share owners for the time value of money and risk (Fabozzi & Peterson, 2003) and is captured by metrics such as earnings per share (EPS). This shareholder view implies the expectation of continuous growth, year-on-year or even quarter-to-quarter, to make it a worthy investment. This kind of growth can be relevant for the sole or few owners of an SME. Considering these as investors, they too have an opportunity cost of investing in their own company or another in the same or another industry as part of an exit strategy.

However, EPS growth is criticised as a yardstick for company decisions as there is no empirical evidence linking an increased EPS with the value created by a transaction. This fallacy, as pointed out, is nevertheless equivocally accepted by stakeholders (bankers, executives, shareholders) as the de facto metric the markets use. As a result of focus on short-term EPS major companies often bypass value creating opportunities. In a survey of 400 CFOs, 80% would reduce discretionary spending on value creating activities such as marketing and R&D in order to meet short-term EPS targets. This emphasises the failure of assumptions such as that firms are infinitely rational and invest only in profit maximising projects (Coad, 2010).

Some of the publicly traded companies and especially large capitalisation technology companies in the US, manage to follow a slightly different route. Many investment pundits criticise the low valuation multiples in the technology sector where many companies trade at lower multiples relative to firms with similar characteristics in other sectors (Zenner et al., 2011). They argue that tech companies hold too much cash and have been slow to adopt financial policies that are consistent with their current, and lower, growth profile. This can be an effect of the tech bubble, which has led such companies to accumulate cash in order to mitigate risks. Another issue is that much of this cash is offshore and cannot be repatriated without incurring high taxation. This in part reflects the fact that business risk is materially higher than comparable consumer and industrial firms.

Nevertheless, technology companies present a different model of growth and earnings than consumer and industrial firms (Figure 1). The high P/E ratio of 44.1x, compared to S&P500 and shortly after the tech bubble, has dropped by 66% to 14.9%, a contraction which can be explained by the maturing of the sector. The risks, shortcoming in P/E and high net cash positions are also reflected on the dependence of valuation on long-term EPS growth. Looking at the 40 largest tech and 40 largest industrial/consumer firms, there is a pronounced correlation between valuation and growth for tech companies compared to industrial/consumer (Figure 2). It is also interesting that for tech industries there is a big difference between the valuations for 12%+ growth and 10-11.99% growth companies, which is not observed for industrial/consumer.

Figure 1: Earnings multiples over the past decade

Figure 2: Impact of growth on valuation

What this shows is that, despite all the criticism, investors put more money on companies that are likely to have higher long term growth in technology markets. Strangely, they put the same money on consumer and industrial firms, regardless of their expected growth.

So it seems that although technology companies do not favour shareholders’ value but put more wight on long term value, investors do not shy off (let alone market maturity). Does this approach make sense? Are technology firms correct in stashing cash piles for future development? Should technology SMEs focus on value for the owners or not?

2 Works Cited

[1] Richard A. Brealey, Stewart C. Myers, and Alan J. Marcus, Fundamentals of Corporate Finance, 3rd ed.: The McGraw-Hill Companies, Inc., 2001.
[2] Frank J. Fabozzi and Pamela P. Peterson, Financial Management & Analysis, 3rd ed. Hoboken: John Wiley & Sons, Inc., 2003.
[3] Alex Coad, “Neoclassical vs revolutionary theories of financialconstraints: Critique and prospectus,” Structural ChangeandEconomicDynamics, vol. 21, pp. 206-218, 2010.
[4] Marc Zenner, James Rothschild, Tomer Berkovitz, and Alton Lo, “Beyond Growth: Valuation and Financial Policy in the Maturing Tech Sector,” J.P.Morgan, 2011.

Failure and entrepreneurship

13 06 2014

Failure is in the heart of businesses and in the back of the mind of everyone who has ever been involved in starting a new venture. Having started myself from scratch, with little understanding of what lies ahead and a lot of good will to make it work, I notoriously failed because I lacked some basic understanding of what makes a firm fail or succeed. It is not only the hard work: you at least need money, network or both. When you have none, things are tough.

As much as starting up is difficult, going on is sometimes even harder. The crisis in the EU has surfaced a lot of problems. Many good companies operating at low margins found themselves on the brink of bankruptcy and many crossed the line. Cash starvation, bad payment terms, debtor months instead of debtor days, have drawn a bleak operating environment. Many good entrepreneurs found out that, in the end, they cannot survive…

But is it cash alone that causes the firm to fail? Of course cash is the blood of the business and the only reason the company would fail – apart from a deliberate decision of the owner – but it is also the stigma of failure that pushes entrepreneurs, especially in the EU, to ignore the early warning signs and delay taking measures. The EU should consider this matter and allow interventions before it is too late. Further, we should allow entrepreneurs to try again and again.

Why SMEs fail

As is the case for all companies, SMEs would ultimately fail because they cannot generate attractive and adequate cash flows for the owners or investors. Failure in this sense does not necessarily mean bankruptcy, as it is possible to maintain a debt-free company that upon dissolution will have the cash to cover its liabilities. Nevertheless, bankruptcy has been and still is a serious problem in the EU especially during the financial and debt crisis. But before reaching the point of bankruptcy or dissolution, there must be significant reasons that led the organisation to such a dire situation such as:

  1. Lack of adequate cash flows
    1. Ineffective financing and undercapitalisation
    2. Inadequate market for the products
  2. Inefficient management
    1. Lack of strategy
    2. Poor management team and structure
    3. Lack of operational capabilities
    4. Ineffective marketing and sales
  3. Inefficiency of owner(s)
    1. Vanity, arrogance
    2. Fear of entrepreneurial risk
    3. Ignorance, incompetence, lack of professionalism

This is not an exhaustive list and certainly one could argue that depending on the point of view, some of these factors are correlated. However, the point is to show that factors leading to a problematic company would relate to the financial and market environment, the lack of resources and capabilities and especially for SMEs the personality and competence of the owners.

The lack of adequate cash flows due to market conditions and lack of access to financing have been cited as the two most pressing problems on SMEs (European Commission, 2011). Access to finance is a key determinant for business start-up, development and growth for SMEs. These have very different needs and face different challenges with regard to financing compared to large enterprises. The latter have ready access to equity capital markets, which are not accessible to the vast majority of small businesses according to the EC. This lack makes SMEs more reliant on bank lending and similar financial products. In order to foster a functioning finance market for SMEs that takes into account their needs and considering the importance of SMEs within the overall economy, over the past two decades the EC has aimed to develop a comprehensive range of financial policies and instruments to support them with the most appropriate sources and types of financing at each stage of their life.

In the EU though, bankruptcy is severely stigmatised and entrepreneurs are not offered a second chance. The Small Business Act (European Commission, 2008) reported that 15% of all company closures are bankruptcies and some 700,000 SMEs are affected on average each year. Further it is reported that 50% of businesses do not survive the first five years of their life and the economic crisis has only increased the vulnerability of start-up companies (European Commission, 2007). In 2009, bankruptcies in the Euro zone grew by 46% and continued to grow another 5% in 2010 (European Commission, 2011). As 2.8 million jobs are involved on annual basis and bankruptcy leaves debts unpaid and destroys capital, honest entrepreneurs should quickly get a second chance (Wymenga et al., 2011).

Enhancing the survival rate of businesses and encouraging entrepreneurs in financial distress to take action early on is crucial to ensuring the stability of the economy (European Commission, 2011). Therefore preventing SMEs from falling into bankruptcy through advice and negotiation assistance is important to keep businesses afloat. Entrepreneurs faced with financial difficulties are reluctant to seek assistance at an early stage due to self-reliance, reinforced by the fear of losing control over their businesses and inability to admit defeat (European Commission, 2011). Also quick bankruptcy procedures in order to receive a second chance are pivotal to the mitigation of the bankruptcy consequences.

Although only 4-6% of bankruptcies are fraudulent, public opinion in the EU makes a strong link between business failure and fraud. There is a contrast between this and the fact that 81% believes that people that started their own businesses and failed should be given a second chance (European Commission, 2009) (Figure 7). This again should be contrasted to the 46% that believes that one should not start a business if there is a risk it might fail.

These perceptions of failure lead entrepreneurs in distress to not seek early enough advice and financial support in order to enable a recovery strategy. They also make people afraid of the consequences of a (likely) failure of a start-up due to the stigmatisation. This view on failure is in stark contrast to the view in the US where failure is often seen as a valuable lesson. Apart from creating a favourable environment for entrepreneurship, the EU should also try to make sure the existing stock of entrepreneurs can stay in the game.

Barriers to entrepreneurship

Figure 7: Barriers to entrepreneurship (European Commission, 2009).


As a bottom line, Europeans need to accept and embrace risk. We need to move away from the idea that a failed entrepreneur is worthless and incompetent. In times of crises, it is this fear that reinforces failure.

Works Cited

[1] European Commission, “SMEs Access To Finance,” European Commision, Analytical Report 2011.
[2] European Commission, “”Think Small First” a “Small Business Act” for Europe,” Brussels, Communication 2008.
[3] European Commission, “Overcoming the stigma of business failure – for a second chance policy,” Brussels, Communication 2007.
[4] European Commission, “A Second Chance for Entrepreneurs,” Brussels, 2011.
[5] Paul Wymenga, Viera Spanikova, James Derbyshire, and A. Barker, “Are EU SMEs recovering from the crisis? Annual Report on EU SMEs 2010/2011,” ECORYS, 2011.
[6] European Commission, “Review of the “Small Business Act” for Europe,” Brussels, Communication 2011.
[7] European Commission, “Entrepreneurship in the EU and Beyond,” Flash Eurobarometer 2009.





presenting for the jury

11 03 2013

presenting for the jury.

Δεξιά της Αριστεράς

14 05 2012

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα δεν με απογοητεύει μόνο γιατί παίζει το παιχνίδι που έπαιζαν μέχρι τώρα τα δύο “μεγάλα” no more κόμματα. Το παιχνίδι αυτό το έχει μάθει καλά, είναι πρόστυχο και καταλήγει με βεβαιότητα σε απώλεια δημοκρατίας.
Αυτό που με χαλάει περισσότερο, είναι ότι αμέσως αμολύθηκαν τα διάφορα μυστήρια πλάσματα τύπου Στρατούλης/Γλέζος/Λαφαζάνης να δημιουργήσουν τρομοκρατία με τις αβάσιμες ανοησίες τους περί τραπεζικών καταθέσεων και καταναγκαστικών (ναζιστικού τπυπου) δανείων. Πέραν του υφέρποντος φασισμού και ανοησίας, το επόμενο επίπεδο του δράματος είναι ότι αμέσως προσπαθούν να δημιουργήσουν “ταξικές” αντιπαραθέσεις. Ακόμα και στην περίπτωση που αυτές οι ηλιθιότητες γινόντουσαν πραγματικότητα, είναι βέβαιο ότι οι υμέτεροι, οι ΔΥ, οι αντιστασιακοί, οι συνταξιούχοι ΔΕΗτζίδες και κάθε καρυδιάς καρύδι θα εξαιρούνταν και το βάρος θα έπεφτε και πάλι σε αυτούς που το επωμίζονται τώρα και για τους οποίους οι διάφοροι συριζαίοι διαρριγνύουν τα ιμάτιά τους. Αυτές οι διχαστικές και φασιστικές ενέργειες δεν ταιριάζουν στην αριστερά, παρά μόνο σε πορωμένα “αιμοδιψή” ανδρείκελα που θέλουν “να πληρώσουν οι αστοί” που πληρώνουν ούτως ή άλλως σε μια κοινωνία που είναι κατεξοχήν αστική. Αντί να ενώνουν και να συμβιβάζονται βάζοντας στόχους για το μέλλον, διχαζουν και διαιρούν κοιτάζοντας το παρελθόν. Ελπίζω η ύβρις αυτή να τιμωρηθεί στις μάλλον σίγουρες επερχόμενες εκλογές.

Στο επόμενο επίπεδο, θεωρώ αδιανόητο το ότι μια εν δυνάμει αριστερή διακυβέρνηση ασχολείται με το μνημόνιο, εκμεταλλευόμενη τη ρητορική Σαμαρα-Βενιζέλου ότι τιμωρήθηκαν για τα τρια τελευταία χρόνια. Αυτή η οπτική όχι μόνο αγνοεί την καταστροφή του τόπου τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια. Επιπροσθέτως τραβάει τα βλέμμαα από το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως και όλα τα κόμματα) δεν έχει καμία πολιτική για τα φλέγοντα προβλήματα, της ανεργίας, των μεταναστών, του κατακερματισμού της κοινωνίας και της ανόδου του ναζισμού, της επιχειρηματικότητας, της παιδείας. Η ανοησία του θα διορίσω 100000 στο δημόσιο απλά δεν θα γίνει και σαφώς δεν αντιμετωπίζει την ανεργία.

Από την τυραννία του δικομματισμού δεν θέλω να περάσει η Ελλάδα στη δικτατορία του μονοκομματισμού. Πρέπει όλοι να υποχρεωθούν να συνεργαστούν, και πρέπει να ενδυναμωθούν τα μικρά κομματα ώστε να επικρατήσει η πολυφωνία και οι εξειδικευμένες λύσεις. Η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει περίτρανα ότι μόλις τα κοινοβουλευτικά κόμματα μυριστούν δύναμη ξεχνάνε της εναλλακτικές μορφές διακυβέρνησης που ευαγγελίζονταν. Καθώς και ότι οι άνθρωποι προτιμούν να είναι με τον δυνατό. Ασ μην ξεχνάμε ότι τον ΣΥΡΙΖΑ τον ανέβασαν στο βάθρο του νικητή των εκλογών της 6ης Μαΐου οι ίδιοι που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μέχρι τώρα…

Διάβασε – Ενημερώσου – Αλλαξε



Ο βλαχοδήμαρχος και η Ferrari

14 05 2012

Ολοι είχανε. Εκτός από αυτόν. Τους έβλεπε να περνάνε μέσα από το Δήμο του αργά, αλλά τα δυνατά άλογα κάνανε τα τζάμια να τρέμουν. Ηθελε κι αυτός. Δήμαρχος ήταν. Πήγε στην τράπεζα και ζήτησε δάνειο. Έβαλε collateral το Δήμο. Είχε βρει ένα σχετικά παλιό μοντέλο, που όμως την έκανε τη δουλεια: κόκκινο και αστραφτερό. Πήρε τα λεφτά κα ιπήγε στη ναντιπροσωπεία. Το πήρε αμέσως.
Στην αρχή δεν μπορούσε καν να οδηγήσει, λίγο η συγκίνηση, λίγο τα γέρικα αλλά ακόμα πολλά άλογα κάτω από το δεξί του πόδι. Στο δρόμο πήγαινε με ζικ-ζακ γιατί του έφευγε. Ο κόσμος γέλαγε λίγο αλλά και ψιλοπερηφανευόταν.

Λίγες μέρες μετά, το πρώτο πρόβλημα. Βρίσκει ένα συνεργείο αλλά αναγκάζεται να βάλει τον υπέρογκο λογαριασμό στο Δήμο. Δεν πίστευε στα μάτια του το νούμερο. Αυτό συνεχίστηκε, μέχρι που ο βλαχοδήμαρχος σκέφτηκε κάτι πονηρό. Θα ανακαλέσει όλες τις άδειες συνεργείων που δεν είναι Ferrari. Θα υπάρχουν μόνο συνεργεία Ferrari, που ανάλογα με τις τιμές και το “λάδωμα” θα μπορεί να διαλέγει. Τα λεφτά ούτως ή άλλως ο Δήμος τα έπαιρνε από την τράπεζα.

Έτσι φτιάχτηκε ο Δήμος Ferrari, όλο λούσο αλλά μόνο ένας πελάτης. Κάποια στιγμή η τράπεζα ζορίστηκε. Πήγε και του είπε ότι δεν μπορεί να χρηματοδοτεί άλλο τη συντήρηση της Ferrari. Είναι παλιά, πρέπει να την αλλάξει και να πάρει ένα Fiat. Ή ακόμα καλύτερα ένα γιαπωνέζικο. Αλλά όχι άλλο Ferrari. Εκείνος ήξερε ότι άμα έδινε το αμάξι οι δημότες θα απογοητευόντουσαν σφόδρα. Μα πρωτίστως ο ίδιος δεν ήθελε. Του άρεσε το λούσο, του άρεσαν και τα “δώρα”. Οπότε λέει στην τράπεζα ότι δεν είναι το αυτοκίνητο ακριβό στη συντήρηση. Τα συνεργεία είναι ακριβά. Επειδή δεν υπήρχαν συνεργεία για άλλα αυτοκίνητα στην επικράτειά του, τους είπε ότι πλέον θα τους πληρώνει την τιμή που του επιβάλλει η τράπεζα. Δεν έφταιγε αυτός, αλλά η τράπεζα.

Δημιουργήθηκαν κάποια προβλήματα. Τα συνεργεία άρχισαν να κλεινουν το ένα μετά το άλλο. Και αυτά που έμειναν, οριακά συντηρούνταν. Τα λεφτά που κατέθεταν στην τράπεζα μειώνονταν. Η τράπεζα μπορούσε να δίνει όλο και λιγότερα λεφτά για επισκευές. Υπήρχε και άλλο πρόβλημα. Η τράπεζα δανειζόταν από τις τράπεζες των όμορρων δήμων για να χρηματοδοτεί την αγορά βενζίνης. Επειδή όμως αντιμετώπιζε στενότητα, δυσκολευόταν να ανταπεξέλθει με αποτέλεσμα οι όμορροι δήμοι να στρέψουν την προσοχή τους στο ζήτημα. Ναι, το πρόβλημα ήταν η Ferrari του βλαχοδήμαρχου. Οταν όμως το άκουσαν οι δημότες εξαγιώθηκαν. Οχι μόνο δεν την βλέπανε συχνα, αλλά και όταν έβγαινε έμοιαζε πιο πολύ με σακαράκα παρά με Ferrari. Δεν ήταν προετοιμασμένοι να την απωλέσουν. Ετσι άρχισαν οι διαδηλώσεις εναντίον των ξένων παρεμβάσεων που συνοδεύτηκαν από περίεργα γεγονότα. Κάποιοι δημότες, απρόκλητα βιαιοπραγούσαν, προπυλάκιζαν, εξεδίωκαν. Στράφηκαν μάλιστα εναντίον των αλλοδαπών εργατών στα συνεργεία, οι οποίοι είχαν έρθει, απρόσκλητοι συνήθως, αλλά προσέφεραν πολλά, κυρίως γιατί κάναν τις δουλειές που αρνούνταν οι δημότες.

Η πίεση όμως από τους ξένους δεν σταμάτησε. Μάλιστα έγινε εντονότερη, αφού αδειάσανε τα ταμεία και οι κάρτες του δήμου δεν μπορούσαν πια να πληρωθούν. Ο βλαχοδήμαρχος προσπάθησε να πείσει τους ξένους ότι θα πουλήσει κάποια assets για να ξεπληρώσει. Υποσχέθηκε ότι θα πουλήσει τις ρόδες της Ferrari, συλλεκτικά κομμάτια αλλά με μικρό ενδιαφέρον για τους αγοραστές. Οταν το μαθανε οι δημότες γίνανε ακόμα πιο έξαλλοι. Το τοπικό βουλκανιζατέρ Ferrari δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει ποτέ κάτι τέτοιο.

Στο μεταξύ, στο δημοτικό συμβούλιο ήταν πλέον όλοι εναντίον του. Από τον βασικό του αντίπαλο (που όμως είχε και το μεγαλύτερο συνεργείο) μέχρι εκείνον τον νεαρό που με το που τέλειωσε το σχολείο έγινε δημοτικός σύμβουλος γιατί τον ψήφισαν οι συμμαθητές του. Οι μισοί έλεγαν ότι πρέπει να πηγαίνει πιο συχνά στο συνεργείο και να δίνει περισσότερα λεφτά. Μάλιστα πίστευαν ότι πρέπει να χτιστούν πολλά συνεργεία ακόμα. Οι άλλοι μισοί, με πρώτο τον νεαρό, λέγανε ότι πρέπει ο δήμος να διαχειρίζεται όλα τα συνεργεία και την τράπεζα και να μην αποπληρώσουν ποτέ τα λεφτά για τη βενζίνη. Ελεγε επίσης ότι πρέπει να πουληθεί η Ferrari αλλά αντί ια Fiat να αγοραστεί μια καινούρια και πιο ακριβή.

Η ιδέα της ακριβής Ferrari άρεσε πολύ. Υπό την πίεση των καταστάσεων, ο βλαχοδήμαρχος οδηγήθηκε σε εκλογές, όπου φυσικά ο νεαρός δυνάμωσε πολύ εις βάρος του. Εξήγγειλε ότι θα πάρει την καινούρια Ferrari και ίσως κρατήσει και την παλιά. Είπε ότι δεν τον νοιάζει η βενζίνη, θα βρει από αλλού, μάλιστα μερικοί υποστηρικτές του είπανε ότι θα μαζέψουν από το περίσευμα των δημοτών. Στο δημοτικό συμβούλιο ξέρανε ότι αιθεροβατεί, αλλά ξέρανε επίσης πως παίζει ακριβώς το ίδιο παιχνίδι που παίζανε και όλοι οι άλλοι. Ηταν τόσο απλό που το είχε καταλάβει και εκείνος ο πιτσιρικάς με το ξυρισμένο κεφάλι που πολλοί τον είχαν δει να βγαίνει από στενά και να επιτίθεται σε κόσμο. Είχε βγει στο δημοτικό συμβούλιο γιατί άρεσε η επαναστατική ρητορική του, που στα φανερά της σημεία αντέγραφε εκείνη του νεαρού.

Ολοι ήξεραν ότι σε λίγο δεν θα υπήρχε ούτε βενζίνη, ούτε συνεργεία, ούτε Ferrari. Ηταν όμως μπλεγμένοι στο μέανδρο, ο καθένας στον δικό του. Και οι δημότες το ίδιο, που τώρα πια είχανε γίνει βίαιοι και απάνθρωποι. Και πίστευαν μόνο στην Ferrari και όποια ιερά σινδόνη τους δινόταν που να είχε το περίγραμμά της. Ολοι ήξεραν επίσης ότι ο νεαρός, ακόμα και αν έβγαινε δήμαρχος δεν θα μπορούσε ούτε να επαναφέρει το αυτοκίνητο αλλά ούτε να ανταπεξέλθει στις καθημερινές ανάγκες του δήμου, πολύ απλά γιατί ο βλαχοδήμαρχος και ο αρχισυνεργός του, του είχαν απαγορέψει να συμμετέχει, όπως κα ισους άλλους, στα διαδικαστικά του Δήμου. Τώρα ήταν εκείνοι που του το ζητάγανε, αλλά ο νεαρός είχε μάθει καλά το μεθυστικό παιχνίδι. Το μόνο που έβλεπε ήταν τον εαυτό του στο τιμόνι της καινούριας Ferrari, κι ας μην ήξερε να οδηγεί, και τους δημότες να κραυγάζουν.

Γιατί πρέπει να ψηφίσετε μικρά κόμματα

2 05 2012

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα;

Α. Γιατί δεν ψήφισες ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ

Β. Γιατί δεν ψήφισες

Γ. Γιατί ψήφισες μικρά κόμματα

Δ. Γιατί σε κλείδωσα στο μπάνιο

Δεν νομίζω ότι μπορώ να βάλω ένα τέλος στον κατάλογο των λόγων για τους οποίους πρέπει κανείς σε αυτές τις εκλογές να ψηφίσει μικρά κόμματα. Αλλά θα προσπαθήσω να σας δώσω μια λίστα από λόγους. Δείτε και τα

http://www.helpmevote.gr http://www.mikrakommata.gr/


Το πελατειακό κράτος

Η θεία η Όλγα είναι από τους καλύτερους πελάτες της Citibank. Είναι μια γριά ξεμωραμένη, τσιγγούνα από γεννησιμιού, φαρμακοποιός με τεράστια περιουσία. Δεν ξέρω πόσα παίρνει σύνταξη ούτε πόσες συντάξεις παίρνει. Πρέπει να παίρνει του θείου του Γιώργου που ήτανε χειρουργός στην αστυνομία, και μία αντιστασιακού, κανείς δεν ξέρει γιατί, εκτός από τη δική της. Μια ζωή πασόκα, τώρα έμαθα ότι ακούει τον Σαμαρά για να δει αν από εκεί θα σώσει τις συντάξεις της. Το εν λόγω άτομο κατέστρεψε τη χώρα και συνεχίζει να ψάχνει να βρει τρόπους να την καταστρέψει. Φυσικά μαζί με τους άλλους μπαρμπάδες. Η γενιά του πολυτεχνείου μαζί με τις προηγούμενες και τις επόμενες, που νομίζουν ότι δικαιούνται να καρπώνονται τον κόπο των επόμενων γενεών για κάποιο δικό τους λόγο. Αυτοί δημιούργησαν ένα πολωμένο αριστεροδεξιό κράτος που να εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα και σίγουρα όχι εκείνα του απέναντι Βασικά πρέπει να αφαιρεί από εκείνον και να δίνει από εδώ. Οσο είμαστε εμείς πάνω γιατί όταν έρθουν εκείνοι θα γίνει το ανάποδο.

Και φυσικά δεν είναι μόνο οι γέροι. Είναι και νεότεροι που έχουν μάθει σε αυτή τη λογική αλλά και οι επιχειρηματίες. Το 2004 (να δηλώσω ότι μποϋκοτάρισα τους Ολυμπιακούς Αγώνες) ήταν η χαριστική βολή στην επιχειρηματικότητα. ‘Ολες οι νέες επενδύσεις και δραστηριότητες γυρίζανε γύρω από το κράτος και την οργάνωση των αγώνων. Η μόνη δραστηριότητα: κατασκευή/οικοδομή,  τράβηξαν όλο το δυναμικό και το κεφάλαιο σε μία δραστηριότητα που δεν εξάγεται, παρά μόνο δίνει ωραία και υψηλά νούμερα στην αύξηση του ΑΕΠ (βασικό για να συνεχίζει να επανεκλέγεται το ΠΑΝΔΟΚ) αλλά φέρνει κενό πλούτο. ‘Ο,τι δηλαδή μας υπόσχεται να ξανακάνει ο Σαμαράς.

Η «λογική» αυτή του πελατειακού κράτους, που μεσολαβεί για να ρέουν προνόμια μεταξύ του κρατικού ταμείου και συγκεκριμένων ομάδων έχει δημιουργήσει τραγικές κοινωνικές ανισότητες και στρεβλώσεις στη λειτουργία της οικονομίας που δυναστεύουν οποιουσδήποτε δεν έχουν ή δεν θέλουν να έχουν πρόσβαση σε μία από τις ομάδες που ασκούν πίεση, μπορούν να κλέψουν (γιατί περί κλοπής πρόκειται) οφέλη από τα ταμεία ή απλά να πουλάνε ψήφους για υποσχέσεις.

Μα δεν έχει αλλάξει αυτό; Δεν θα το έλεγα. Οι προεκλογικές ομιλίες του τραγέλαφου Σαμαρέλου δείχνουν ότι between the lines αλλά και πιο εξόφθαλμα, γυρίζουν εκείνα τα κουμπάκια στις συχνότητες που συντονίζονται οι μπαρμπάδες που θέλουν τσάμπα χρήμα και χάρες.

Και πως θα βοηθήσουν τα μικρά κόμματα; Απλό: δεν πρέπει να ξαναϋπάρξουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις. ‘Εχουν αποδείξει ότι για το μόνο πράγμα με το οποίο ασχολούνται είναι να ικανοποιούν την κομματική τους πελατεία. Η αυτοδυναμία μας έφερε εδώ. ΜΕ την ανοχή των άλλων κοινοβουλευτικών κομμάτων της αριστεράς. Μικρότερη δύναμη και κατακερματισμός του κοινοβουλίου και της κυβέρνησης σημαίνουν ότι οι μικρότερες φωνές θα ακούγονται δυνατότερα αλλά και θα ελέγχουν και ρυθμίζουν τις πράξεις της κυβέρνησης και της βουλής. Αυτό σημαίνει και καλύτερη αντιπροσώπευση των τάσεων του λαού.

Κατακερματισμός δεν σημαίνει αστάθεια. Μερικές από τις πιο σταθερές χώρες έχουν κυβερνήσεις συνεργασίας και πολυκομματικές βουλές (π.χ. Γερμανία, Ελβετία). Κατακερματισμός σημαίνει συνεννόηση, έλεγχος και ισορροπία. Είναι απλά αδιανόητο πολιτικοί να μιλούν για αδιέξοδα, αδυναμία συνεννόησης και μονόδρομους. Γιαυτό ψηφίζουμε πολιτικούς. Για να βρίσκουν λύσεις με βάση την πολιτική που έχουν προαναγγείλει και να συνδράμουν στη διοίκηση του κράτους. Αλλιώς δεν είναι πολιτικοί.

Αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα αποκλείεται να το λύσουν! Χρειάζονται καινούργιοι άνθρωποι και καινούργιες ιδέες!

Η επάνδρωση του διαστημοπλοίου

Ακόμα και υπουργοί του ίδιου κόμματος αδυνατούν να διοικήσουν τα υποθρεία τους γιατί οι υπάλληλοι είναι του προηγούμενου. Για να μην έχουμε μια κατακερματισμένη βουλή, στο βωμό της κομματικής σταθερότητας και ισορροπίας, έχουμε θυσιάσει την κρατική συνέχεια και ισορροπία. Η διοίκηση και οι πολιτικές είναι κατακερματισμένες. Κάθε υπουργός που έρχεται θέλει να αλλάξει από το θυρωρό μέχρι τις πιο κεντρικές πολιτικές του προηγούμενου, καλές ή κακές. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να υπάρχει συνέχεια στις πολιτικές αλλά και διάχυση ικανού ανθρώπινου δυναμικού σε όλη την κρατική μηχανή. Το δυναμικό αυτό, πρέπει να είναι και πολιτικό και τεχνικό και θα πρέπει να εκπαιδευτεί στο να διοικεί και να χειρίζεται το κράτος. Το μόνο που δεν πρέπει να είναι, είναι κομματικό!

Τα μικρά κόμματα θα πρέπει να συμμετέχουν σε κυβερνήσεις και στελέχη δικά τους ή που θεωρούν ότι αντιπροσωπεύουν αυτό που πιστεύουν ή έχουν τις απαραίτητες τεχνικές ικανότητες, να αναλαμβάνουν θέσεις στην κρατική μηχανή. Ένα από τα επιχειρήματα του ΠΑΝΔΟΚ για να παραμείνει στην κυβέρνηση είναι ότι «οι άλλοι δεν ξέρουν». Οι άλλοι πρέπει να μάθουν ώστε όλοι να έχουν τη δυνατότητα να ενταχθούν στη δημόσια διοίκηση και λειτουργία χωρίς τρικλοποδιές από τα κομματόσκυλα.

Η ένταξη στη διοίκηση στελεχών από μικρά κόμματα βοηθάει και στην εκλογίκευση και εξορθολογισμό των πολιτικών των μικρών κομμάτων. Όχι μόνο δίνει την πληροφορία που απαιτείται για τις σημαντικές λεπτομέρειες των μεγάλων θεμάτων που μόνο από μεσα μπορείς να δεις. Αλλά βοηθάει και τα κόμματα να ξεφύγουν από λαϊκίστικες τυμπανοκρουσίες και να αντιμετωπίσουν την πρόκληση ή να χαθούν. Παραδείγματα:

ΛΑΟΣ: από τη στιγμή που μετείχε στην κυβέρνηση Παπαδήμου, κατάλαβε τα προβλήματα στις πολιτικές που διατυμπάνιζε. Εχασε δύο στελέχη, και από καιροσκοπική αντίδραση του Καρατζαφέρη, βρέθηκε στην απέναντι «αντιμνημονιακή» πλευρά για να μην χάσει ψηφοφόρους. Αυτή η πρακτική οδήγησε ακριβώς στη απώλεια ψηφοφόρων, τιμωρώντας την διπροσωπία.

Χρυσή Αυγή: από την ώρα που τα ποσοστά τη βάζουν στη βουλή, αρχίζει να έχει ένα πιο «κόσμιο» πρόσωπο. Πάνε οι πολλοί αγκυλωτοί σταυροί και τα ναζιστικά σύμβολα. ‘Αρχισαν οι διαφωνίες και οι αποκαλύψεις για τα οικονομικά συμφέροντα Μιχαλολιάκου.

ΚΚΕ: σταθερό σε ψηφοφόρους, αποφεύγει κάθε ευθύνη σαν το διάολο το λιβάνι. Αλλιώς ξέρει ότι δεν πρόκειται να κρατήσει τους ψηφοφόρους (αν και μπορεί να κερδίσει άλλους). Βασική αρχή είναι ότι ο λαός του πρέπει να είναι δυσαρεστημένος με τους άλλους. Αν είναι ευχαριστημένος ή δυσαρεστημένος με αυτούς, χάθηκε.

ΣΥΡΙΖΑ: ο Τσίπρας έδωσε το στίγμα του την άλλη μέρα που βγήκε. Πήγε με τις κάμερες και μπούκαρε στον ΟΤΕ, πουλώντας τσαμπουκά στο σεκιούριτι. Αδιόρθωτα ελληνοαριστερός, χρησιμοποιεί κάθε ευπαθή ομάδα για να δείξει την αναλγησία του κράτους. Σήμερα που βλέπει να δυναμώνει, δεν απορρίπτει συνεργασίες ακόμα και με κόμματα που είναι τελείως αντίθετης ιδεολογίας.

Ακολουθεί ένα γράμμα που έχω ετοιμάσει για τους διάφορους μπαρμπάδες που δεν ξέρουν τι να ψηφίσουν. Χρησιμοποιήστε το και για τους δικούς σας.

Δεν ξέρεις πια τι να ψηφίσεις;
Αγαπητοί μπαρμπάδες

 ίσως να έχετε καταλάβει ότι με τις επιλογές σας τα τελευταία 30 χρόνια καταστρέψατε τη χώρα. Υποστηρίξατε έμμεσα ή άμεσα βασιλιάδες, γόνους, επίθετα που προώθησαν ατομικά, συντεχνιακά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Αν δεν τα κάνατε, τα βλέπατε και δεν μιλάγατε. Φανατικά και πεισματικά συνεχίσατε να ψηφίζετε τους ίδιους απατεώνες, υποθηκεύοντας τη ζωή και την εργασία των παιδιών, εγγονών και δισέγγονών σας. 

 Άλλοι το βλέπετε άλλοι όχι. Τώρα πάλι προσπαθούν να σας πείσουν ότι απαιτείται ισχυρή κυβέρνηση για να ψηφίσετε τους ίδιους. Όμως:

 1. Οι ισχυρές κυβερνήσεις μας φέρανε σε αυτή την κατάσταση
 2. Αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα αποκλείεται να το λύσουν
 3. Η διαιώνιση του δικομματισμού έχει επιβάλει το βαθύ κομματικό κράτος σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης

 Η πλειονότητα (και ελπίζω στις 7 Μαϊου) πλειοψηφία των Ελλήνων θέλουν κυβέρνηση συνεργασίας. Και αυτό διότι: 

 1. Δεν είναι δυνατό ένα κόμμα χωρίς ομοφωνία σε κάποιες επιλογές να προωθήσει τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές
 2. Η λύση θα πρέπει να έρθει από διαφορετικές φωνές, πολιτικές και τεχνικές
 3. Καινούριοι άνθρωποι πρέπει να διαχυθούν και εκπαιδευτούν στη λειτουργία του κράτους

 Αυτή η λύση δεν είναι τρομακτική, έτσι δεν είναι; Εξάλλου μερικές από τις σταθερότερες χώρες στον κόσμο έχουν κυβερνήσεις συνεργασίας, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. 

 Έτσι λοιπόν, μην φοβάσαι μπάρμπα, θεία: ρίξε την ψήφο σου σε ένα κόμμα με το οποίο συμφωνείς όχι σε εκείνο που σε εκβιάζει μια ζωή. Και απαίτησε αυτά που λέει να τα κάνει γιατί το μικρό κόμμα μπορείς να το επηρεάσεις πιο εύκολα. 

 Τι; Δεν ξέρεις τι να ψηφίσεις; 



 από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο θα σου δείξει περίπου που κρατάει η σκούφια σου και πόσο κατσαπλιάς ή ασφαλίτης είσαι πραγματικά.

 Μετά θα πας στο 


 για να μάθεις για τα μικρά κόμματα και τι πρεσβεύουν.

 Ελπίζω αυτή τη φορά να μην τα κάνεις πάλι μαντάρα.


 Δημήτρης Π. Σέρβης.


7 10 2011

Αυτό το άρθρο ήθελα να το γράψω πολύ καιρό. Απόταν έγινε το παπουτσί υπουργός. Και πιό παλιά, απλά τότε το θυμήθηκα. Και το θυμήθηκα και όταν έγινε και υπουργός ΠΡΟΠΟ. Το παπουτσί. Ο εξαναγκασθείς σε παραίτηση επίτροπος. Ο υπουργός του Σάμινα. Το παιδί της γεννιάς του πολυτεχνείου. Που συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα και τον αντιδικτατορικό αγώνα που λέει και τι σιβί του. Σαν να λέει με νόημα ότι κάπου κρυβότανε με το λαλιώτι. Και μετά βρήκε την άκρη. Να γίνει πασοκοπολιτικός. Να μας εξηγήσει πως γίνεται η δουλειά.

Αλλά το παπουτσί είναι μόνο η αφορμή. Αυτό που θέλω να αποκαλύψω είναι μια θεωρία συνωμοσίας.

Αν θέλεις να μάθεις ποιός έχει το πιο χαμηλό αικιου σε μια ελληνική κυβέρνηση, αυτός είναι ο υπουργός ναυτιλίας.

Επισυνάπτω τη μόνη λίστα που βρήκα. Δεν τους ξέρω όλους για να μπορώ να πω με σιγουριά αλλά για κάποιους είναι φως φανάρι. Μου φαίνεται ότι λείπει το κατσιφάρι όμως ε? Γιατί όμως η συνωμοσία? Απλό. Φαντάσου πως είσαι πλοιοκτήτης. Μέλος της μεγαλύτερης ναυτικής δύναμης στον κόσμο που έχει την έδρα της σε μια μπανανία. Κάθε κυβέρνηση που έρχεται νομίζει ότι θα κάνει τα κουμάντα της. Ναι, αλλά όχι στη ναυτιλία. Αρα τι κάνεις και πολύ λογικά? μια συννενόηση: με τα άλλα κάντε ό,τι βλακεία θέλετε. Με τη ναυτιλία όχι. Θα μου δίνετε το αποπαίδι κάθε φορά. Θα το κάνετε υπουργό. Και εγώ θα του λέω τι να κάνει. Ο γαπ που θέλει να το διώξει ο παλιόχαρτο από πάνω του δεν θέλει τέτοια. Και το κατήργησε. Αλλά επειδή είναι παραδοσιακός το είχε δώσει στο παμπούκι.

Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας
1Αλέξανδρος Παπαδόγγονας
2Αναστάσιος Παπαληγούρας
3Κωνσταντίνος Εγκολφόπουλος
4Ευάγγελος Γιαννόπουλος
5Γιάννης Διαμαντίδης
6Αλέξανδρος Τσιριντάνης
7Στέλιος Κωτιάδης
8Χρήστος Παπουτσής
9Ιωάννης Δεμέστιχας
10Γεώργιος Ανδριανόπουλος
11Εμμανουήλ Μπενάκης
12Γιώργος Βουλγαράκης
13Θεόδωρος Κιζάνης
14Γεράσιμος Αρσένης
15Αριστοτέλης Παυλίδης