Δημόσιο και κέρδος δεν συμβαδίζουν

13 06 2012

Πάμε ξανά.

Εβλεπα σήμερα στο ΣΚΑΙ τον συμπαθέστατο και γλυκομίλητο Γιάννη Μπαλάφα. Διαφωνώ σχεδόν με όλες τις θέσεις που εξέφρασε. Θα σταθώ όμως σε μια βασική ασυνέπεια και αντικρουόμενη σκέψη της αριστεράς. Αναρωτήθηκε ο κος Μπαλάφας γιατί δεν μπορεί ο κρατικός λειτουργός να διοικεί μια κερδοφόρα εταιρεία όταν μπορεί ο ιδιώτης.

Sifnos_2012_327

Εκεί εμένα μου ανάβουν τα λαμπάκια και το έχω ξαναπεί αλλά είναι αδύνατο να περάσει αυτό το μήνυμα στους αριστερούς. Δεν είναι δυνατό να λές αυτά τα πράγματα και να θεωρείς ότι είσαι αριστερός. Γιατι; Είναι απλό:

  1. Ο κρατικός λειτουργός πρέπει να νοιάζεται πρωτίστως για το καλό των πολιτών και να διοικεί ώστε οι κρατικές υπηρεσίες που προσφέρονται στον πολίτη να είναι υψηλής ποιότητας σσε κόστος που αντέχει το κράτος. Αλλά πρώτα πρέπει να βάζει τον πολίτη. Δεν μπορεί να έχει μέλημά του το κέρδος.
  2. Ο επιχειρηματίας έχει μέλημά του το κέρδος, αν δεχτούμε ότι ακολουθούμε ένα καπιταλιστικό σύστημα.
  3. Σε συνθήκες ελεύυερης αγοράς, η κερδοφορία μιας εταιρείας επιβάλλεται να είναι μηδέν (0) άντε λίγο πάνω από αυτό.
  4. Για να έχει κερδοφορία η επιχείρηση εκμεταλλεύεται ατέλειες της αγοράς που συνήθως οδηγούν σε ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα ή ολιγο/μονοπώλεια τις οποίες είτε δημιουργεί η ίδια είτε προσφέρονται σε αυτή από το κράτος (π.χ. ΔΕΗ). Με τον τρόπο αυτό η εταιρεία έχει υπερκέρδη χρεώνοντας περισσότερο από ότι σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς.
  5. Το κράτος (όταν δεν χρηματίζονται οι υπάλληλοι) ρυθμίζει την αγορά, ελέγχει τη νομιμότητα του επιχειρείν και φορολογεί τα υπερκέρδη (και όχι τον τζίρο, αυτός φορολογείται αλλιώς) προς όφελος των πολιτών.
  6. Αν η εταιρεία του δημοσίου έχει κέρδη, με βάση το παραπάνω σκεπτικό, δημιουργεί αγορές με ατέλειες εις βάρος των πολιτών της.

Αρα η παραδοχή (1) δεν ισχύει.

Είναι λοιπόν εντελώς αντιφατική η θέση ότι η κοινωνική πολιτική συμβιβάζεται με το κέρδος. Η ΔΕΗ είναι χαρακτηριστική περίπτωση: είναι ένα κρατικό μονοπώλειο εισηγμένο στο χρηματιστήριο. Δηλαδή, είναι μια εταιρεία που ανήκε στους Ελληνες, μετοχοποιήθηκε ένα μέρος της, χωρίς να ερωτηθούν οι ιδιοκτήτες, και δόθηκε σε “επενδυτές”. Η επένδυση έχει την έννοια του ρίσκου. Οι “επενδυτές” της ΔΕΗ δεν παίρνουν κανένα ρίσκο γιατί έβαλαν τα λεφτά τους σε ένα κρατικό μονοπώλιο βασικής παροχής που ακόμα και η Ελλάδα να καταρρεύσει, η ΔΕΗ θα υπάρχει. Το μονοπώλιο αυτό το δώσαμε οι Ελληνες χαριστικά, και τώρα η ΔΕΗ το εκμεταλλεύεται για να δημιουργεί κέρδη (προφανώς χρεώνοντάς μας άνω του κόστους) τα οποία δίνει μέρισμα στους μετόχους της, αντί να κάνει επιστροφές στους πελάτες. Και αυτά δεν είναι φιλελεύθερα μοντέλα. Είναι αριστερές στρεβλώσεις.

Advertisements




Δεξιά της Αριστεράς

14 05 2012

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα δεν με απογοητεύει μόνο γιατί παίζει το παιχνίδι που έπαιζαν μέχρι τώρα τα δύο “μεγάλα” no more κόμματα. Το παιχνίδι αυτό το έχει μάθει καλά, είναι πρόστυχο και καταλήγει με βεβαιότητα σε απώλεια δημοκρατίας.
vietnam37780021
Αυτό που με χαλάει περισσότερο, είναι ότι αμέσως αμολύθηκαν τα διάφορα μυστήρια πλάσματα τύπου Στρατούλης/Γλέζος/Λαφαζάνης να δημιουργήσουν τρομοκρατία με τις αβάσιμες ανοησίες τους περί τραπεζικών καταθέσεων και καταναγκαστικών (ναζιστικού τπυπου) δανείων. Πέραν του υφέρποντος φασισμού και ανοησίας, το επόμενο επίπεδο του δράματος είναι ότι αμέσως προσπαθούν να δημιουργήσουν “ταξικές” αντιπαραθέσεις. Ακόμα και στην περίπτωση που αυτές οι ηλιθιότητες γινόντουσαν πραγματικότητα, είναι βέβαιο ότι οι υμέτεροι, οι ΔΥ, οι αντιστασιακοί, οι συνταξιούχοι ΔΕΗτζίδες και κάθε καρυδιάς καρύδι θα εξαιρούνταν και το βάρος θα έπεφτε και πάλι σε αυτούς που το επωμίζονται τώρα και για τους οποίους οι διάφοροι συριζαίοι διαρριγνύουν τα ιμάτιά τους. Αυτές οι διχαστικές και φασιστικές ενέργειες δεν ταιριάζουν στην αριστερά, παρά μόνο σε πορωμένα “αιμοδιψή” ανδρείκελα που θέλουν “να πληρώσουν οι αστοί” που πληρώνουν ούτως ή άλλως σε μια κοινωνία που είναι κατεξοχήν αστική. Αντί να ενώνουν και να συμβιβάζονται βάζοντας στόχους για το μέλλον, διχαζουν και διαιρούν κοιτάζοντας το παρελθόν. Ελπίζω η ύβρις αυτή να τιμωρηθεί στις μάλλον σίγουρες επερχόμενες εκλογές.

Στο επόμενο επίπεδο, θεωρώ αδιανόητο το ότι μια εν δυνάμει αριστερή διακυβέρνηση ασχολείται με το μνημόνιο, εκμεταλλευόμενη τη ρητορική Σαμαρα-Βενιζέλου ότι τιμωρήθηκαν για τα τρια τελευταία χρόνια. Αυτή η οπτική όχι μόνο αγνοεί την καταστροφή του τόπου τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια. Επιπροσθέτως τραβάει τα βλέμμαα από το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως και όλα τα κόμματα) δεν έχει καμία πολιτική για τα φλέγοντα προβλήματα, της ανεργίας, των μεταναστών, του κατακερματισμού της κοινωνίας και της ανόδου του ναζισμού, της επιχειρηματικότητας, της παιδείας. Η ανοησία του θα διορίσω 100000 στο δημόσιο απλά δεν θα γίνει και σαφώς δεν αντιμετωπίζει την ανεργία.

Από την τυραννία του δικομματισμού δεν θέλω να περάσει η Ελλάδα στη δικτατορία του μονοκομματισμού. Πρέπει όλοι να υποχρεωθούν να συνεργαστούν, και πρέπει να ενδυναμωθούν τα μικρά κομματα ώστε να επικρατήσει η πολυφωνία και οι εξειδικευμένες λύσεις. Η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει περίτρανα ότι μόλις τα κοινοβουλευτικά κόμματα μυριστούν δύναμη ξεχνάνε της εναλλακτικές μορφές διακυβέρνησης που ευαγγελίζονταν. Καθώς και ότι οι άνθρωποι προτιμούν να είναι με τον δυνατό. Ασ μην ξεχνάμε ότι τον ΣΥΡΙΖΑ τον ανέβασαν στο βάθρο του νικητή των εκλογών της 6ης Μαΐου οι ίδιοι που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μέχρι τώρα…

Διάβασε – Ενημερώσου – Αλλαξε

www.mikrakommata.gr

www.aplianalogiki.gr





Ο βλαχοδήμαρχος και η Ferrari

14 05 2012

Ολοι είχανε. Εκτός από αυτόν. Τους έβλεπε να περνάνε μέσα από το Δήμο του αργά, αλλά τα δυνατά άλογα κάνανε τα τζάμια να τρέμουν. Ηθελε κι αυτός. Δήμαρχος ήταν. Πήγε στην τράπεζα και ζήτησε δάνειο. Έβαλε collateral το Δήμο. Είχε βρει ένα σχετικά παλιό μοντέλο, που όμως την έκανε τη δουλεια: κόκκινο και αστραφτερό. Πήρε τα λεφτά κα ιπήγε στη ναντιπροσωπεία. Το πήρε αμέσως.
DSC_0252
Στην αρχή δεν μπορούσε καν να οδηγήσει, λίγο η συγκίνηση, λίγο τα γέρικα αλλά ακόμα πολλά άλογα κάτω από το δεξί του πόδι. Στο δρόμο πήγαινε με ζικ-ζακ γιατί του έφευγε. Ο κόσμος γέλαγε λίγο αλλά και ψιλοπερηφανευόταν.

Λίγες μέρες μετά, το πρώτο πρόβλημα. Βρίσκει ένα συνεργείο αλλά αναγκάζεται να βάλει τον υπέρογκο λογαριασμό στο Δήμο. Δεν πίστευε στα μάτια του το νούμερο. Αυτό συνεχίστηκε, μέχρι που ο βλαχοδήμαρχος σκέφτηκε κάτι πονηρό. Θα ανακαλέσει όλες τις άδειες συνεργείων που δεν είναι Ferrari. Θα υπάρχουν μόνο συνεργεία Ferrari, που ανάλογα με τις τιμές και το “λάδωμα” θα μπορεί να διαλέγει. Τα λεφτά ούτως ή άλλως ο Δήμος τα έπαιρνε από την τράπεζα.

Έτσι φτιάχτηκε ο Δήμος Ferrari, όλο λούσο αλλά μόνο ένας πελάτης. Κάποια στιγμή η τράπεζα ζορίστηκε. Πήγε και του είπε ότι δεν μπορεί να χρηματοδοτεί άλλο τη συντήρηση της Ferrari. Είναι παλιά, πρέπει να την αλλάξει και να πάρει ένα Fiat. Ή ακόμα καλύτερα ένα γιαπωνέζικο. Αλλά όχι άλλο Ferrari. Εκείνος ήξερε ότι άμα έδινε το αμάξι οι δημότες θα απογοητευόντουσαν σφόδρα. Μα πρωτίστως ο ίδιος δεν ήθελε. Του άρεσε το λούσο, του άρεσαν και τα “δώρα”. Οπότε λέει στην τράπεζα ότι δεν είναι το αυτοκίνητο ακριβό στη συντήρηση. Τα συνεργεία είναι ακριβά. Επειδή δεν υπήρχαν συνεργεία για άλλα αυτοκίνητα στην επικράτειά του, τους είπε ότι πλέον θα τους πληρώνει την τιμή που του επιβάλλει η τράπεζα. Δεν έφταιγε αυτός, αλλά η τράπεζα.

Δημιουργήθηκαν κάποια προβλήματα. Τα συνεργεία άρχισαν να κλεινουν το ένα μετά το άλλο. Και αυτά που έμειναν, οριακά συντηρούνταν. Τα λεφτά που κατέθεταν στην τράπεζα μειώνονταν. Η τράπεζα μπορούσε να δίνει όλο και λιγότερα λεφτά για επισκευές. Υπήρχε και άλλο πρόβλημα. Η τράπεζα δανειζόταν από τις τράπεζες των όμορρων δήμων για να χρηματοδοτεί την αγορά βενζίνης. Επειδή όμως αντιμετώπιζε στενότητα, δυσκολευόταν να ανταπεξέλθει με αποτέλεσμα οι όμορροι δήμοι να στρέψουν την προσοχή τους στο ζήτημα. Ναι, το πρόβλημα ήταν η Ferrari του βλαχοδήμαρχου. Οταν όμως το άκουσαν οι δημότες εξαγιώθηκαν. Οχι μόνο δεν την βλέπανε συχνα, αλλά και όταν έβγαινε έμοιαζε πιο πολύ με σακαράκα παρά με Ferrari. Δεν ήταν προετοιμασμένοι να την απωλέσουν. Ετσι άρχισαν οι διαδηλώσεις εναντίον των ξένων παρεμβάσεων που συνοδεύτηκαν από περίεργα γεγονότα. Κάποιοι δημότες, απρόκλητα βιαιοπραγούσαν, προπυλάκιζαν, εξεδίωκαν. Στράφηκαν μάλιστα εναντίον των αλλοδαπών εργατών στα συνεργεία, οι οποίοι είχαν έρθει, απρόσκλητοι συνήθως, αλλά προσέφεραν πολλά, κυρίως γιατί κάναν τις δουλειές που αρνούνταν οι δημότες.

Η πίεση όμως από τους ξένους δεν σταμάτησε. Μάλιστα έγινε εντονότερη, αφού αδειάσανε τα ταμεία και οι κάρτες του δήμου δεν μπορούσαν πια να πληρωθούν. Ο βλαχοδήμαρχος προσπάθησε να πείσει τους ξένους ότι θα πουλήσει κάποια assets για να ξεπληρώσει. Υποσχέθηκε ότι θα πουλήσει τις ρόδες της Ferrari, συλλεκτικά κομμάτια αλλά με μικρό ενδιαφέρον για τους αγοραστές. Οταν το μαθανε οι δημότες γίνανε ακόμα πιο έξαλλοι. Το τοπικό βουλκανιζατέρ Ferrari δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει ποτέ κάτι τέτοιο.

Στο μεταξύ, στο δημοτικό συμβούλιο ήταν πλέον όλοι εναντίον του. Από τον βασικό του αντίπαλο (που όμως είχε και το μεγαλύτερο συνεργείο) μέχρι εκείνον τον νεαρό που με το που τέλειωσε το σχολείο έγινε δημοτικός σύμβουλος γιατί τον ψήφισαν οι συμμαθητές του. Οι μισοί έλεγαν ότι πρέπει να πηγαίνει πιο συχνά στο συνεργείο και να δίνει περισσότερα λεφτά. Μάλιστα πίστευαν ότι πρέπει να χτιστούν πολλά συνεργεία ακόμα. Οι άλλοι μισοί, με πρώτο τον νεαρό, λέγανε ότι πρέπει ο δήμος να διαχειρίζεται όλα τα συνεργεία και την τράπεζα και να μην αποπληρώσουν ποτέ τα λεφτά για τη βενζίνη. Ελεγε επίσης ότι πρέπει να πουληθεί η Ferrari αλλά αντί ια Fiat να αγοραστεί μια καινούρια και πιο ακριβή.

Η ιδέα της ακριβής Ferrari άρεσε πολύ. Υπό την πίεση των καταστάσεων, ο βλαχοδήμαρχος οδηγήθηκε σε εκλογές, όπου φυσικά ο νεαρός δυνάμωσε πολύ εις βάρος του. Εξήγγειλε ότι θα πάρει την καινούρια Ferrari και ίσως κρατήσει και την παλιά. Είπε ότι δεν τον νοιάζει η βενζίνη, θα βρει από αλλού, μάλιστα μερικοί υποστηρικτές του είπανε ότι θα μαζέψουν από το περίσευμα των δημοτών. Στο δημοτικό συμβούλιο ξέρανε ότι αιθεροβατεί, αλλά ξέρανε επίσης πως παίζει ακριβώς το ίδιο παιχνίδι που παίζανε και όλοι οι άλλοι. Ηταν τόσο απλό που το είχε καταλάβει και εκείνος ο πιτσιρικάς με το ξυρισμένο κεφάλι που πολλοί τον είχαν δει να βγαίνει από στενά και να επιτίθεται σε κόσμο. Είχε βγει στο δημοτικό συμβούλιο γιατί άρεσε η επαναστατική ρητορική του, που στα φανερά της σημεία αντέγραφε εκείνη του νεαρού.

Ολοι ήξεραν ότι σε λίγο δεν θα υπήρχε ούτε βενζίνη, ούτε συνεργεία, ούτε Ferrari. Ηταν όμως μπλεγμένοι στο μέανδρο, ο καθένας στον δικό του. Και οι δημότες το ίδιο, που τώρα πια είχανε γίνει βίαιοι και απάνθρωποι. Και πίστευαν μόνο στην Ferrari και όποια ιερά σινδόνη τους δινόταν που να είχε το περίγραμμά της. Ολοι ήξεραν επίσης ότι ο νεαρός, ακόμα και αν έβγαινε δήμαρχος δεν θα μπορούσε ούτε να επαναφέρει το αυτοκίνητο αλλά ούτε να ανταπεξέλθει στις καθημερινές ανάγκες του δήμου, πολύ απλά γιατί ο βλαχοδήμαρχος και ο αρχισυνεργός του, του είχαν απαγορέψει να συμμετέχει, όπως κα ισους άλλους, στα διαδικαστικά του Δήμου. Τώρα ήταν εκείνοι που του το ζητάγανε, αλλά ο νεαρός είχε μάθει καλά το μεθυστικό παιχνίδι. Το μόνο που έβλεπε ήταν τον εαυτό του στο τιμόνι της καινούριας Ferrari, κι ας μην ήξερε να οδηγεί, και τους δημότες να κραυγάζουν.





I would like someone to explain this to me…

4 08 2011

When there is an imminent decision about tough measures that Greece should take to save itself at the EU level, the pack of rating agencies rushes to downgrade the public debt of the country. When the same thing happens to the US, they just wait for the decision and then say, OK we don’t do it then but make sure you do what you’re told to…

Does this make any sense?





Κράτος και ιδιώτες ή πως να μην χτίζουμε στην άμμο παλάτια

8 06 2011

Με αφορμή ένα άλλο άρθρο, θα σταθώ σε ένα σημείο που νομίζω ότι καμιά φορά το παρερμηνεύουμε και αυτός είναι ο ρόλος του κράτους στην ανάπτυξη της ιδιωτικής προωτοβουλίας. Οσο και αν το σκέπτομαι, δεν μπορώ να βρώ ούτε μία περίπτωση έθνους όπου το competitive advantage να μην προήλθε από κάποιου είδους μακροπρόθεσμη στρατηγική και αρχική επιχορήγηση του κράτους. Γιατί οι πόροι (φυσικοί και ανθρώπινοι) έγκεινται στη διαχείριση του κράτους, το οποίο πρέπει να αποφασίσει ποιά είναι τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα και θα τα αναδείξει. Ακόμα και στις πιό φιλελεύθερες χώρες, το κράτος είναι που κρατάει τον ρυθμό. Σε τελική ανάλυση, το ίδιο έκανε και η Θάτσερ, δεν έθεσε απλά τα όρια του κράτους, αλλά καθόρισε και ποιές θα είναι οι εξαγωγικές δυνάμεις της οικονομίας (ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς μαζί της). Το κράτος είναι εκείνο που δημιουργεί ερευνητικά κέντρα, τεχνολογικά πάρκα, clusters αλλά και μουσεία, πανεπιστήμια, βιώσιμες πολιτικές διαχείρισης ανθρώπινων πόρων και φορολογίας, ώστε να δημιουργήσει το επιχειρηματικό περιβάλλον και το μίγμα πόρων που, στα χέρια των ιδιωτών, θα οδηγήσουν σε οικονομική ανάπτυξη.

Στην Ελλάδα, το πρόβλημα με το κράτος είναι ότι όχι μόνο δεν δείνει το ρυθμό, αλλά ενοχοποιεί και δαιμονοποιεί τον ιδιώτη. Ποιό είναι το competitive advantage μας; Θα έλεγα νούμερο ένα η ναυτιλία. Πόσοι Έλληνες ξέρουν ότι κατέχουμε σχεδόν το ένα τέταρτο του παγκόσμιου στόλου, ίσως και παραπάνω, στα μεγάλα βαπόρια; Γιατί όμως το cluster του περάματος είναι τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον σε μαρασμό; Ποτέ δεν μπορέσαμε να γίνουμε ναυπηγική δύναμη. Και δεν είναι οι δυνάμεις της αγοράς που οδηγούν την παραγωγή στην ασία. Γιατί οι Ιταλοί, Γάλλοι, Ισπανοί, Γερμανοί, Σκανδιναβοί και τελευταία ακόμα και οι Αγγλοι μπορούν και εμείς όχι; Γιατί το κράτος υποσκάπτει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ακόμα και οι καταξιωμένες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις στο εξωτερικό, και υπάρχουν κάμποσες, είναι «λίγες» για το κράτος εντός των τειχών. Σκευτείτε να διέθετε ορθολογικά και παρά τις όποιες έξωθεν αντιδράσεις ένα μέρος από τις αμυντικές δαπάνες στην ελληνική αγορά και έρευνα (π.χ. στο ΕΜΠ). Θα ήταν μία λογική κίνηση που θα οδηγούσε σε ατελείωτες πορείες στο κέντρο της Αθήνας.

Πρόσφατα συμμετείχα σε μία συνάντηση με μία μικρή Γερμανική εταιρεία που είναι spinoff ενός σχετικά μεγάλου πανεπιστημίου. Πουλάνε software που είναι σχετικά απλό και δεν έχει και καμία τρομερή καινοτομία. Ομως αυτό που μετράει είαν ιτο πλαίσιο. Οι άνθρωποι δεν εφήυραν και τον τροχό. Ομως είχαν την κουλτούρα να διαμορφώσουν ένα προϊόν, και το πανεπιστήμιό τους τους έδωσε venture capital, γραφείο στο τεχνολογικό πάρκο και σύνδεση με τη βιομηχανία για να το προωθήσουνε. Δεν ξέρω αν θα πάνε καλά ή κακά, αλλά τα απαραίτητα τμήματα υποστήριξης από το κράτος είναι εκεί.  Αντίστοιχα, από το Ε.Μ.Π. μόνο άμα βγάλεις καμία αερολογία και είσαι κολλητός μπορεί να δεις χρηματοδότηση. Αμα έχεις έτοιμο προϊόν, θεωρείται μειονέκτημα, αφού υλοποιείται η ιδέα σου δεν θα είναι πολύ σημαντική….

Το κράτος λοιπόν δεν δημιουργεί τις ρίζες, ποινικοποιεί τους ιδιώτες και τελικά τους προσεταιρίζεται με τέτοιον τρόπο που πνίγει τον ανταγωνισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, το κύκνειο άσμα της ελληνικής επιχειρηματικότητας και τελικά οικονομίας. Μου είναι πολύ γοητευτική η Δονκιχωτική άποψη του να αγνοήσουμε το κράτος, πολλές φορές το ευαγγελίζομαι και εγώ. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοούμε, ούτε σαν κράτος ούτε σαν ιδιώτες το περιβάλλον μας. Και το κράτος είναι μέρος του περιβάλλοντος.





The malaise of the Greek economy

23 08 2010

Greece’s fiscal and other problems are by now known to literally everyone. However, the recent developments in that economy make it an interesting subject on which, besides the fact that I have personal interest, I worked on in an Economics assignment during my MBA studying. I post much of that work here, enhanced with my personal and purely subjective point of view.

Read the rest of this entry »





Suppose that the Greek economy is experiencing a recession

9 05 2010

It’s been long since I wanted to comment on the fiscal problems of Greece but could not do so because of lots of work. I will start with this little excerpt from the answers provided to questions in an Economics textbook. The book is Macroeconomics, by N. Gregory Mankiw, Harvard University and Mark P Taylor, University of Warwick. It is published by Cengage Learning EMEA in 2007. Here’s the piece:

2. Suppose that the German economy is experiencing a recession while other countries in the Eurozone are in long-run macroeconomic equilibrium.
a. What would happen to interest rates on long-term government bonds issued by Eurozone governments if the German government were to increase its budget deficit dramatically to finance additional government spending? Explain your answer.
Answer:
Interest rates on Eurozone government bonds would rise. A dramatic increase in the German government’s budget deficit would increase the risk of holding German government debt and so the financial markets would demand a higher rate of return for holding this debt. Because the other Eurozone governments would be expected to assist the German government in the event that it ran into difficulty in meeting its obligations to its creditors, so transmitting some of the increased risk to them, the financial markets would not demand as a high a return on German government bonds as would otherwise be the case. (There would be a free rider problem.) The markets would also demand a higher rate of return for holding the bonds of other Eurozone governments too.
b. What might the members of a currency union do to counter this problem?
Answer:
They might agree limits on the size of the budget deficits that member governments would be permitted to run.
c. What might reduce the need for the German government to increase its
budget deficit in these circumstances?
Answer:
Increased labour mobility and increased real wage flexibility, which would act to prevent unemployment rising so high in Germany when aggregate demand was depressed. The Eurozone countries could also agree to operate a Eurozone-wide fiscal policy so that additional government spending in recession-hit Germany could be financed by tax revenues raised from across the Eurozone.

Anyone said we did not know what will happen? And indeed, anyone said that studying economics does not make sense? So the Germans new very well what they should do. They just didn’t want to do it. I can understand this, it’s paying back with the same coin of distrust and treason. But that makes all of them traitors of the idea. It’s the politicians’ meddling that once again blocked the solution. You can find the excerpt here and the book here.