Δημόσιο και κέρδος δεν συμβαδίζουν

13 06 2012

Πάμε ξανά.

Εβλεπα σήμερα στο ΣΚΑΙ τον συμπαθέστατο και γλυκομίλητο Γιάννη Μπαλάφα. Διαφωνώ σχεδόν με όλες τις θέσεις που εξέφρασε. Θα σταθώ όμως σε μια βασική ασυνέπεια και αντικρουόμενη σκέψη της αριστεράς. Αναρωτήθηκε ο κος Μπαλάφας γιατί δεν μπορεί ο κρατικός λειτουργός να διοικεί μια κερδοφόρα εταιρεία όταν μπορεί ο ιδιώτης.

Sifnos_2012_327

Εκεί εμένα μου ανάβουν τα λαμπάκια και το έχω ξαναπεί αλλά είναι αδύνατο να περάσει αυτό το μήνυμα στους αριστερούς. Δεν είναι δυνατό να λές αυτά τα πράγματα και να θεωρείς ότι είσαι αριστερός. Γιατι; Είναι απλό:

  1. Ο κρατικός λειτουργός πρέπει να νοιάζεται πρωτίστως για το καλό των πολιτών και να διοικεί ώστε οι κρατικές υπηρεσίες που προσφέρονται στον πολίτη να είναι υψηλής ποιότητας σσε κόστος που αντέχει το κράτος. Αλλά πρώτα πρέπει να βάζει τον πολίτη. Δεν μπορεί να έχει μέλημά του το κέρδος.
  2. Ο επιχειρηματίας έχει μέλημά του το κέρδος, αν δεχτούμε ότι ακολουθούμε ένα καπιταλιστικό σύστημα.
  3. Σε συνθήκες ελεύυερης αγοράς, η κερδοφορία μιας εταιρείας επιβάλλεται να είναι μηδέν (0) άντε λίγο πάνω από αυτό.
  4. Για να έχει κερδοφορία η επιχείρηση εκμεταλλεύεται ατέλειες της αγοράς που συνήθως οδηγούν σε ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα ή ολιγο/μονοπώλεια τις οποίες είτε δημιουργεί η ίδια είτε προσφέρονται σε αυτή από το κράτος (π.χ. ΔΕΗ). Με τον τρόπο αυτό η εταιρεία έχει υπερκέρδη χρεώνοντας περισσότερο από ότι σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς.
  5. Το κράτος (όταν δεν χρηματίζονται οι υπάλληλοι) ρυθμίζει την αγορά, ελέγχει τη νομιμότητα του επιχειρείν και φορολογεί τα υπερκέρδη (και όχι τον τζίρο, αυτός φορολογείται αλλιώς) προς όφελος των πολιτών.
  6. Αν η εταιρεία του δημοσίου έχει κέρδη, με βάση το παραπάνω σκεπτικό, δημιουργεί αγορές με ατέλειες εις βάρος των πολιτών της.

Αρα η παραδοχή (1) δεν ισχύει.

Είναι λοιπόν εντελώς αντιφατική η θέση ότι η κοινωνική πολιτική συμβιβάζεται με το κέρδος. Η ΔΕΗ είναι χαρακτηριστική περίπτωση: είναι ένα κρατικό μονοπώλειο εισηγμένο στο χρηματιστήριο. Δηλαδή, είναι μια εταιρεία που ανήκε στους Ελληνες, μετοχοποιήθηκε ένα μέρος της, χωρίς να ερωτηθούν οι ιδιοκτήτες, και δόθηκε σε “επενδυτές”. Η επένδυση έχει την έννοια του ρίσκου. Οι “επενδυτές” της ΔΕΗ δεν παίρνουν κανένα ρίσκο γιατί έβαλαν τα λεφτά τους σε ένα κρατικό μονοπώλιο βασικής παροχής που ακόμα και η Ελλάδα να καταρρεύσει, η ΔΕΗ θα υπάρχει. Το μονοπώλιο αυτό το δώσαμε οι Ελληνες χαριστικά, και τώρα η ΔΕΗ το εκμεταλλεύεται για να δημιουργεί κέρδη (προφανώς χρεώνοντάς μας άνω του κόστους) τα οποία δίνει μέρισμα στους μετόχους της, αντί να κάνει επιστροφές στους πελάτες. Και αυτά δεν είναι φιλελεύθερα μοντέλα. Είναι αριστερές στρεβλώσεις.





Δεξιά της Αριστεράς

14 05 2012

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα δεν με απογοητεύει μόνο γιατί παίζει το παιχνίδι που έπαιζαν μέχρι τώρα τα δύο “μεγάλα” no more κόμματα. Το παιχνίδι αυτό το έχει μάθει καλά, είναι πρόστυχο και καταλήγει με βεβαιότητα σε απώλεια δημοκρατίας.
vietnam37780021
Αυτό που με χαλάει περισσότερο, είναι ότι αμέσως αμολύθηκαν τα διάφορα μυστήρια πλάσματα τύπου Στρατούλης/Γλέζος/Λαφαζάνης να δημιουργήσουν τρομοκρατία με τις αβάσιμες ανοησίες τους περί τραπεζικών καταθέσεων και καταναγκαστικών (ναζιστικού τπυπου) δανείων. Πέραν του υφέρποντος φασισμού και ανοησίας, το επόμενο επίπεδο του δράματος είναι ότι αμέσως προσπαθούν να δημιουργήσουν “ταξικές” αντιπαραθέσεις. Ακόμα και στην περίπτωση που αυτές οι ηλιθιότητες γινόντουσαν πραγματικότητα, είναι βέβαιο ότι οι υμέτεροι, οι ΔΥ, οι αντιστασιακοί, οι συνταξιούχοι ΔΕΗτζίδες και κάθε καρυδιάς καρύδι θα εξαιρούνταν και το βάρος θα έπεφτε και πάλι σε αυτούς που το επωμίζονται τώρα και για τους οποίους οι διάφοροι συριζαίοι διαρριγνύουν τα ιμάτιά τους. Αυτές οι διχαστικές και φασιστικές ενέργειες δεν ταιριάζουν στην αριστερά, παρά μόνο σε πορωμένα “αιμοδιψή” ανδρείκελα που θέλουν “να πληρώσουν οι αστοί” που πληρώνουν ούτως ή άλλως σε μια κοινωνία που είναι κατεξοχήν αστική. Αντί να ενώνουν και να συμβιβάζονται βάζοντας στόχους για το μέλλον, διχαζουν και διαιρούν κοιτάζοντας το παρελθόν. Ελπίζω η ύβρις αυτή να τιμωρηθεί στις μάλλον σίγουρες επερχόμενες εκλογές.

Στο επόμενο επίπεδο, θεωρώ αδιανόητο το ότι μια εν δυνάμει αριστερή διακυβέρνηση ασχολείται με το μνημόνιο, εκμεταλλευόμενη τη ρητορική Σαμαρα-Βενιζέλου ότι τιμωρήθηκαν για τα τρια τελευταία χρόνια. Αυτή η οπτική όχι μόνο αγνοεί την καταστροφή του τόπου τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια. Επιπροσθέτως τραβάει τα βλέμμαα από το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως και όλα τα κόμματα) δεν έχει καμία πολιτική για τα φλέγοντα προβλήματα, της ανεργίας, των μεταναστών, του κατακερματισμού της κοινωνίας και της ανόδου του ναζισμού, της επιχειρηματικότητας, της παιδείας. Η ανοησία του θα διορίσω 100000 στο δημόσιο απλά δεν θα γίνει και σαφώς δεν αντιμετωπίζει την ανεργία.

Από την τυραννία του δικομματισμού δεν θέλω να περάσει η Ελλάδα στη δικτατορία του μονοκομματισμού. Πρέπει όλοι να υποχρεωθούν να συνεργαστούν, και πρέπει να ενδυναμωθούν τα μικρά κομματα ώστε να επικρατήσει η πολυφωνία και οι εξειδικευμένες λύσεις. Η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει περίτρανα ότι μόλις τα κοινοβουλευτικά κόμματα μυριστούν δύναμη ξεχνάνε της εναλλακτικές μορφές διακυβέρνησης που ευαγγελίζονταν. Καθώς και ότι οι άνθρωποι προτιμούν να είναι με τον δυνατό. Ασ μην ξεχνάμε ότι τον ΣΥΡΙΖΑ τον ανέβασαν στο βάθρο του νικητή των εκλογών της 6ης Μαΐου οι ίδιοι που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μέχρι τώρα…

Διάβασε – Ενημερώσου – Αλλαξε

www.mikrakommata.gr

www.aplianalogiki.gr





Ο βλαχοδήμαρχος και η Ferrari

14 05 2012

Ολοι είχανε. Εκτός από αυτόν. Τους έβλεπε να περνάνε μέσα από το Δήμο του αργά, αλλά τα δυνατά άλογα κάνανε τα τζάμια να τρέμουν. Ηθελε κι αυτός. Δήμαρχος ήταν. Πήγε στην τράπεζα και ζήτησε δάνειο. Έβαλε collateral το Δήμο. Είχε βρει ένα σχετικά παλιό μοντέλο, που όμως την έκανε τη δουλεια: κόκκινο και αστραφτερό. Πήρε τα λεφτά κα ιπήγε στη ναντιπροσωπεία. Το πήρε αμέσως.
DSC_0252
Στην αρχή δεν μπορούσε καν να οδηγήσει, λίγο η συγκίνηση, λίγο τα γέρικα αλλά ακόμα πολλά άλογα κάτω από το δεξί του πόδι. Στο δρόμο πήγαινε με ζικ-ζακ γιατί του έφευγε. Ο κόσμος γέλαγε λίγο αλλά και ψιλοπερηφανευόταν.

Λίγες μέρες μετά, το πρώτο πρόβλημα. Βρίσκει ένα συνεργείο αλλά αναγκάζεται να βάλει τον υπέρογκο λογαριασμό στο Δήμο. Δεν πίστευε στα μάτια του το νούμερο. Αυτό συνεχίστηκε, μέχρι που ο βλαχοδήμαρχος σκέφτηκε κάτι πονηρό. Θα ανακαλέσει όλες τις άδειες συνεργείων που δεν είναι Ferrari. Θα υπάρχουν μόνο συνεργεία Ferrari, που ανάλογα με τις τιμές και το “λάδωμα” θα μπορεί να διαλέγει. Τα λεφτά ούτως ή άλλως ο Δήμος τα έπαιρνε από την τράπεζα.

Έτσι φτιάχτηκε ο Δήμος Ferrari, όλο λούσο αλλά μόνο ένας πελάτης. Κάποια στιγμή η τράπεζα ζορίστηκε. Πήγε και του είπε ότι δεν μπορεί να χρηματοδοτεί άλλο τη συντήρηση της Ferrari. Είναι παλιά, πρέπει να την αλλάξει και να πάρει ένα Fiat. Ή ακόμα καλύτερα ένα γιαπωνέζικο. Αλλά όχι άλλο Ferrari. Εκείνος ήξερε ότι άμα έδινε το αμάξι οι δημότες θα απογοητευόντουσαν σφόδρα. Μα πρωτίστως ο ίδιος δεν ήθελε. Του άρεσε το λούσο, του άρεσαν και τα “δώρα”. Οπότε λέει στην τράπεζα ότι δεν είναι το αυτοκίνητο ακριβό στη συντήρηση. Τα συνεργεία είναι ακριβά. Επειδή δεν υπήρχαν συνεργεία για άλλα αυτοκίνητα στην επικράτειά του, τους είπε ότι πλέον θα τους πληρώνει την τιμή που του επιβάλλει η τράπεζα. Δεν έφταιγε αυτός, αλλά η τράπεζα.

Δημιουργήθηκαν κάποια προβλήματα. Τα συνεργεία άρχισαν να κλεινουν το ένα μετά το άλλο. Και αυτά που έμειναν, οριακά συντηρούνταν. Τα λεφτά που κατέθεταν στην τράπεζα μειώνονταν. Η τράπεζα μπορούσε να δίνει όλο και λιγότερα λεφτά για επισκευές. Υπήρχε και άλλο πρόβλημα. Η τράπεζα δανειζόταν από τις τράπεζες των όμορρων δήμων για να χρηματοδοτεί την αγορά βενζίνης. Επειδή όμως αντιμετώπιζε στενότητα, δυσκολευόταν να ανταπεξέλθει με αποτέλεσμα οι όμορροι δήμοι να στρέψουν την προσοχή τους στο ζήτημα. Ναι, το πρόβλημα ήταν η Ferrari του βλαχοδήμαρχου. Οταν όμως το άκουσαν οι δημότες εξαγιώθηκαν. Οχι μόνο δεν την βλέπανε συχνα, αλλά και όταν έβγαινε έμοιαζε πιο πολύ με σακαράκα παρά με Ferrari. Δεν ήταν προετοιμασμένοι να την απωλέσουν. Ετσι άρχισαν οι διαδηλώσεις εναντίον των ξένων παρεμβάσεων που συνοδεύτηκαν από περίεργα γεγονότα. Κάποιοι δημότες, απρόκλητα βιαιοπραγούσαν, προπυλάκιζαν, εξεδίωκαν. Στράφηκαν μάλιστα εναντίον των αλλοδαπών εργατών στα συνεργεία, οι οποίοι είχαν έρθει, απρόσκλητοι συνήθως, αλλά προσέφεραν πολλά, κυρίως γιατί κάναν τις δουλειές που αρνούνταν οι δημότες.

Η πίεση όμως από τους ξένους δεν σταμάτησε. Μάλιστα έγινε εντονότερη, αφού αδειάσανε τα ταμεία και οι κάρτες του δήμου δεν μπορούσαν πια να πληρωθούν. Ο βλαχοδήμαρχος προσπάθησε να πείσει τους ξένους ότι θα πουλήσει κάποια assets για να ξεπληρώσει. Υποσχέθηκε ότι θα πουλήσει τις ρόδες της Ferrari, συλλεκτικά κομμάτια αλλά με μικρό ενδιαφέρον για τους αγοραστές. Οταν το μαθανε οι δημότες γίνανε ακόμα πιο έξαλλοι. Το τοπικό βουλκανιζατέρ Ferrari δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει ποτέ κάτι τέτοιο.

Στο μεταξύ, στο δημοτικό συμβούλιο ήταν πλέον όλοι εναντίον του. Από τον βασικό του αντίπαλο (που όμως είχε και το μεγαλύτερο συνεργείο) μέχρι εκείνον τον νεαρό που με το που τέλειωσε το σχολείο έγινε δημοτικός σύμβουλος γιατί τον ψήφισαν οι συμμαθητές του. Οι μισοί έλεγαν ότι πρέπει να πηγαίνει πιο συχνά στο συνεργείο και να δίνει περισσότερα λεφτά. Μάλιστα πίστευαν ότι πρέπει να χτιστούν πολλά συνεργεία ακόμα. Οι άλλοι μισοί, με πρώτο τον νεαρό, λέγανε ότι πρέπει ο δήμος να διαχειρίζεται όλα τα συνεργεία και την τράπεζα και να μην αποπληρώσουν ποτέ τα λεφτά για τη βενζίνη. Ελεγε επίσης ότι πρέπει να πουληθεί η Ferrari αλλά αντί ια Fiat να αγοραστεί μια καινούρια και πιο ακριβή.

Η ιδέα της ακριβής Ferrari άρεσε πολύ. Υπό την πίεση των καταστάσεων, ο βλαχοδήμαρχος οδηγήθηκε σε εκλογές, όπου φυσικά ο νεαρός δυνάμωσε πολύ εις βάρος του. Εξήγγειλε ότι θα πάρει την καινούρια Ferrari και ίσως κρατήσει και την παλιά. Είπε ότι δεν τον νοιάζει η βενζίνη, θα βρει από αλλού, μάλιστα μερικοί υποστηρικτές του είπανε ότι θα μαζέψουν από το περίσευμα των δημοτών. Στο δημοτικό συμβούλιο ξέρανε ότι αιθεροβατεί, αλλά ξέρανε επίσης πως παίζει ακριβώς το ίδιο παιχνίδι που παίζανε και όλοι οι άλλοι. Ηταν τόσο απλό που το είχε καταλάβει και εκείνος ο πιτσιρικάς με το ξυρισμένο κεφάλι που πολλοί τον είχαν δει να βγαίνει από στενά και να επιτίθεται σε κόσμο. Είχε βγει στο δημοτικό συμβούλιο γιατί άρεσε η επαναστατική ρητορική του, που στα φανερά της σημεία αντέγραφε εκείνη του νεαρού.

Ολοι ήξεραν ότι σε λίγο δεν θα υπήρχε ούτε βενζίνη, ούτε συνεργεία, ούτε Ferrari. Ηταν όμως μπλεγμένοι στο μέανδρο, ο καθένας στον δικό του. Και οι δημότες το ίδιο, που τώρα πια είχανε γίνει βίαιοι και απάνθρωποι. Και πίστευαν μόνο στην Ferrari και όποια ιερά σινδόνη τους δινόταν που να είχε το περίγραμμά της. Ολοι ήξεραν επίσης ότι ο νεαρός, ακόμα και αν έβγαινε δήμαρχος δεν θα μπορούσε ούτε να επαναφέρει το αυτοκίνητο αλλά ούτε να ανταπεξέλθει στις καθημερινές ανάγκες του δήμου, πολύ απλά γιατί ο βλαχοδήμαρχος και ο αρχισυνεργός του, του είχαν απαγορέψει να συμμετέχει, όπως κα ισους άλλους, στα διαδικαστικά του Δήμου. Τώρα ήταν εκείνοι που του το ζητάγανε, αλλά ο νεαρός είχε μάθει καλά το μεθυστικό παιχνίδι. Το μόνο που έβλεπε ήταν τον εαυτό του στο τιμόνι της καινούριας Ferrari, κι ας μην ήξερε να οδηγεί, και τους δημότες να κραυγάζουν.





Κράτος και ιδιώτες ή πως να μην χτίζουμε στην άμμο παλάτια

8 06 2011

Με αφορμή ένα άλλο άρθρο, θα σταθώ σε ένα σημείο που νομίζω ότι καμιά φορά το παρερμηνεύουμε και αυτός είναι ο ρόλος του κράτους στην ανάπτυξη της ιδιωτικής προωτοβουλίας. Οσο και αν το σκέπτομαι, δεν μπορώ να βρώ ούτε μία περίπτωση έθνους όπου το competitive advantage να μην προήλθε από κάποιου είδους μακροπρόθεσμη στρατηγική και αρχική επιχορήγηση του κράτους. Γιατί οι πόροι (φυσικοί και ανθρώπινοι) έγκεινται στη διαχείριση του κράτους, το οποίο πρέπει να αποφασίσει ποιά είναι τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα και θα τα αναδείξει. Ακόμα και στις πιό φιλελεύθερες χώρες, το κράτος είναι που κρατάει τον ρυθμό. Σε τελική ανάλυση, το ίδιο έκανε και η Θάτσερ, δεν έθεσε απλά τα όρια του κράτους, αλλά καθόρισε και ποιές θα είναι οι εξαγωγικές δυνάμεις της οικονομίας (ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς μαζί της). Το κράτος είναι εκείνο που δημιουργεί ερευνητικά κέντρα, τεχνολογικά πάρκα, clusters αλλά και μουσεία, πανεπιστήμια, βιώσιμες πολιτικές διαχείρισης ανθρώπινων πόρων και φορολογίας, ώστε να δημιουργήσει το επιχειρηματικό περιβάλλον και το μίγμα πόρων που, στα χέρια των ιδιωτών, θα οδηγήσουν σε οικονομική ανάπτυξη.

Στην Ελλάδα, το πρόβλημα με το κράτος είναι ότι όχι μόνο δεν δείνει το ρυθμό, αλλά ενοχοποιεί και δαιμονοποιεί τον ιδιώτη. Ποιό είναι το competitive advantage μας; Θα έλεγα νούμερο ένα η ναυτιλία. Πόσοι Έλληνες ξέρουν ότι κατέχουμε σχεδόν το ένα τέταρτο του παγκόσμιου στόλου, ίσως και παραπάνω, στα μεγάλα βαπόρια; Γιατί όμως το cluster του περάματος είναι τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον σε μαρασμό; Ποτέ δεν μπορέσαμε να γίνουμε ναυπηγική δύναμη. Και δεν είναι οι δυνάμεις της αγοράς που οδηγούν την παραγωγή στην ασία. Γιατί οι Ιταλοί, Γάλλοι, Ισπανοί, Γερμανοί, Σκανδιναβοί και τελευταία ακόμα και οι Αγγλοι μπορούν και εμείς όχι; Γιατί το κράτος υποσκάπτει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ακόμα και οι καταξιωμένες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις στο εξωτερικό, και υπάρχουν κάμποσες, είναι «λίγες» για το κράτος εντός των τειχών. Σκευτείτε να διέθετε ορθολογικά και παρά τις όποιες έξωθεν αντιδράσεις ένα μέρος από τις αμυντικές δαπάνες στην ελληνική αγορά και έρευνα (π.χ. στο ΕΜΠ). Θα ήταν μία λογική κίνηση που θα οδηγούσε σε ατελείωτες πορείες στο κέντρο της Αθήνας.

Πρόσφατα συμμετείχα σε μία συνάντηση με μία μικρή Γερμανική εταιρεία που είναι spinoff ενός σχετικά μεγάλου πανεπιστημίου. Πουλάνε software που είναι σχετικά απλό και δεν έχει και καμία τρομερή καινοτομία. Ομως αυτό που μετράει είαν ιτο πλαίσιο. Οι άνθρωποι δεν εφήυραν και τον τροχό. Ομως είχαν την κουλτούρα να διαμορφώσουν ένα προϊόν, και το πανεπιστήμιό τους τους έδωσε venture capital, γραφείο στο τεχνολογικό πάρκο και σύνδεση με τη βιομηχανία για να το προωθήσουνε. Δεν ξέρω αν θα πάνε καλά ή κακά, αλλά τα απαραίτητα τμήματα υποστήριξης από το κράτος είναι εκεί.  Αντίστοιχα, από το Ε.Μ.Π. μόνο άμα βγάλεις καμία αερολογία και είσαι κολλητός μπορεί να δεις χρηματοδότηση. Αμα έχεις έτοιμο προϊόν, θεωρείται μειονέκτημα, αφού υλοποιείται η ιδέα σου δεν θα είναι πολύ σημαντική….

Το κράτος λοιπόν δεν δημιουργεί τις ρίζες, ποινικοποιεί τους ιδιώτες και τελικά τους προσεταιρίζεται με τέτοιον τρόπο που πνίγει τον ανταγωνισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, το κύκνειο άσμα της ελληνικής επιχειρηματικότητας και τελικά οικονομίας. Μου είναι πολύ γοητευτική η Δονκιχωτική άποψη του να αγνοήσουμε το κράτος, πολλές φορές το ευαγγελίζομαι και εγώ. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοούμε, ούτε σαν κράτος ούτε σαν ιδιώτες το περιβάλλον μας. Και το κράτος είναι μέρος του περιβάλλοντος.





Τρείς και η κακή του μέρα;

27 05 2011

Μετά το μακεδονικό φιάσκο…

Μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη…

Μετά την κατατρόπωση της ΠΟΛΑΝ…

Ηρθε η ώρα της Ελλάδας?

Οι εταίροι λενε “Α”, οι περισσότεροι (που καταλαβαίνουν) στη χώρα, “Α”, οι επιχειρηματίες “Α”, αυτός και ο Καραμανλής “όχι Α”…





Η πολιτεία και η πειρατεία

27 03 2011

Γιατί είναι τόσο φυσικό στον καθένα να κλείνει το δρόμο διαδηλώνοντας; Γιατί το θεωρεί δικαίωμά του αψηφώντας το δικαίωμα του άλλου στη μετακίνηση; Βλέπω τους συμβασιούχους που κάνουν κατάληψη στο δημαρχείο και συνεπικουρόυνται και επικροτούνται από διάφορα πολιτικά αλλόκοτα όντα. Σαν να μην ξέρουν ότι συμβασιούχοι ήτανε, σαν να μην ξέρουν ότι είναι δύσκολα τα οικονομικά. Και σίγουρα δεν καταλαβαίνουν ότι πρέπει να υπάρξει αξιοκρατία στις προσλήψεις. Είδα εκείνους τους “φοιτητές” με το πανό “Γίωργο φύγε”. Λες και έχουνε το δικαίωμα να κρίνουν ποιός μένει μέσα και ποιός έξω σαν πορτιέρηδες σε κλαμπ. Είδα και τον Τσίπρα και τα τσιπράκια να πριφέρονται ανά τον κόσμο και να μποϋκοτάρουν οποιαδήποτε εκδήλωση για την Ελλάδα.

Τι συμβαίνει με όλους αυτούς; Γιατί πιστεύουν ότι το δίκιο τους είναι μεγαλύτερο από του άλλου;

Έχω αναπτύξει μια θεωρία. Στις ευνομούμενες κοινωνίες πολιτών, η αντίδραση σέβεται το νόμο και την ηθική τάξη. Η αντίδραση είναι προφανώς απαραίτητη γιατί αυτή διαμορφώνει την κοινωνία του μέλλοντος, καλώς ή κακώς, και σηματοδοτεί τις νέες τάσεις. Έτσι ακόμα και όταν είναι ακράια είναι εποικοδομητική γιατί αποσκοπεί στη διαμόρφωση των νέων κοινωνικών δεδομένων.

Στις πελατειακές κοινωνίες όπως είναι η ελληνική, όπου ο πολιτικός είναι μεσάζων μεταξύ πολίτη και κράτους, και παρακάμπτει το νόμο για να πραγματοποιήσει τη συναλλαγή μεταξύ των δυο μερών, η αντίδραση οδηγείται στην πειρατεία.

Πολλές φορές όταν αλλοδαποί φίλοι μου ζητάνε να τους εξηγήσω πως είναι οι Έλληνες και γιατί συμπεριφέρονται με τόσο διαφορετικό τρόπο προς την κρίση, τους εξηγώ ότι οι Έλληνες είμαστε πειρατές. Αλλοι καλοί, άλλοι κακοί αλλά πάντως όλοι πειρατές. Τελευταία διαπίστωσα ότι αυτή η παρομοίωσή μου είναι περισσότερο ουσιαστική απότι νόμιζα. Γιατί ο πειρατής, σε ένα περιβάλλον όπου ούτε ο νομοθέτης δεν σ´βεται το νόμο του, η πελατειακές σχέσεις κάποιων τον οδηγούν να εστιάσει στο πώς θα επιδράμει σε αυτή τη σχέση ώστε να αποκομίσει όσα οφέλη μπορεί να αποκόψει. Όπως στη Μεγάλη Βρεττανία της Ελισσάβετ, ο πειρατής μπορέι από τη μία στιγμή στην άλλη να γίνει ναύαρχος, και να μετέχει απευθείας στο αλισβερίσι. Άλλοι πειρατές θα βγούν να αρπάξουν τη λεία. Είναι προφανές ότι η πειρατική αντίδραση που βιώνουμε δεν είναι καθόλου εποικοδομητική διότι ως μόνο σκοπό έχει το ίδιο όφελος του πειρατή. Και ο πειρατής όμως, εξωθείται σε αυτή τη συμπεριφορά σε ένα περιβάλλον πελατειακό, γενικότερης ανομίας και αταξίας. Σαν πραγματικός πειρατής εισβάλλει στα λιμάνια των εργατικών χωρικών, τεχνιτών, ψαράδων και αρπάζει ότι μπορεί για να το δώσει στο ασκέρι του που περιμένει (συνήθως σε κάποια ΔΕΚΟ). Ή κλέβει τον αέρα από τα πανιά των άλλων πειρατών, στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο, για να αυξήσει τα ποσοστά στη λεία και να δείξει στο ασκέρι πόσο χρήσιμος, ικανός και επικίνδυνος είναι.

Χαρακτηριστικό του κακού πειρατή, εκείνου δηλαδή που καθοδηγεί το ασκέρι με πονηριά για να αποκομίσει τα μάλα – και συχνά να κρύβεται πίσω από την τιμονιέρα όταν οι άλλοι κάνουν ρεσάλτο – είναι ότι πρέπει πάντα να έχει πέισει το ασκέρι για το πόσο αδικείται από το πελατειακό σύστημα. Έτσι, ακόμα και αν ένας από μηχανής θεός δωροδοκίσει το ασκέρι να μείνει έξω από την πειρατεία, ο πειρατής δεν θα το δεχτεί, και θα πείσει το ασκέρι ότι κάτι κρύβεται πίσω από την δωροδοκία. Ας πούμε λοιπόν ότι ένας πλούσιος εφοπλιστής χρηματοδοτήσει όλα τα παράλογα, πειρατικά αιτήματα των ναυτεργατών, έτσι για πλάκα, χωρίς υστεροβουλία. Η Παπαρήγα είναι σίγουρο ότι θα τους πείσει για την κρυφή παγίδα που στήνει το κεφάλαιο. Γιατί άμα είναι ευχαριστημένος ο εργάτης, η Παπαρήγα και ο Τσίπρας θα πάρουν σύνταξη.

Ο Αγγελος Στάγγος μιλάει για φασίζουσες συμπεριφορές.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_19/03/2011_1294727

Προφανώς, ο Πειρατής έχει φασίζουσα συμπεριφορά, γιατί θεωρεί το προσωπικό του συμφέρον ανώτερο και με μεγαλύτερη προτεραιότητα από των άλλων. Γιατί οι νόμοι δεν τον πιάνουν και είναι φτιαγμένοι για να τον καταπιέζουν και να τους πατάει. Και δεν έχει και πολύ άδικο απο μία πλευρά.

Πώς σπάει αυτός ο φαύλος κύκλος της ανομίας; Το κράτος πρέπει εδώ να κάνει το πρώτο βήμα και να επιστρέψει το ίδιο εντός των ορίων του νόμου. Αν δεν το κάνει, θα το κάνουν κάποια στιγμή οι ριγμένοι της υπόθεσης. Οι καταταλαιπωρημένοι έμποροι, βιοτέχνες, τεχνίτες, που οι πειρατές και το κράτος τους αρμέγουν το βιός τους. Όλες οι επαναστάσεις γίνονται από αστούς. Και τότε οι πειρατές όλων των θαλασσών φοβούνται. Το είδαμε και στην πλατεία Ταχρίρ. Απορώ πως του ήρθε του Αλαβάνου να νομίζει ότι είναι με τους επαναστάτες και όχι με τους φίλους του τους πειρατές…