Ο βλαχοδήμαρχος και η Ferrari

14 05 2012

Ολοι είχανε. Εκτός από αυτόν. Τους έβλεπε να περνάνε μέσα από το Δήμο του αργά, αλλά τα δυνατά άλογα κάνανε τα τζάμια να τρέμουν. Ηθελε κι αυτός. Δήμαρχος ήταν. Πήγε στην τράπεζα και ζήτησε δάνειο. Έβαλε collateral το Δήμο. Είχε βρει ένα σχετικά παλιό μοντέλο, που όμως την έκανε τη δουλεια: κόκκινο και αστραφτερό. Πήρε τα λεφτά κα ιπήγε στη ναντιπροσωπεία. Το πήρε αμέσως.
DSC_0252
Στην αρχή δεν μπορούσε καν να οδηγήσει, λίγο η συγκίνηση, λίγο τα γέρικα αλλά ακόμα πολλά άλογα κάτω από το δεξί του πόδι. Στο δρόμο πήγαινε με ζικ-ζακ γιατί του έφευγε. Ο κόσμος γέλαγε λίγο αλλά και ψιλοπερηφανευόταν.

Λίγες μέρες μετά, το πρώτο πρόβλημα. Βρίσκει ένα συνεργείο αλλά αναγκάζεται να βάλει τον υπέρογκο λογαριασμό στο Δήμο. Δεν πίστευε στα μάτια του το νούμερο. Αυτό συνεχίστηκε, μέχρι που ο βλαχοδήμαρχος σκέφτηκε κάτι πονηρό. Θα ανακαλέσει όλες τις άδειες συνεργείων που δεν είναι Ferrari. Θα υπάρχουν μόνο συνεργεία Ferrari, που ανάλογα με τις τιμές και το “λάδωμα” θα μπορεί να διαλέγει. Τα λεφτά ούτως ή άλλως ο Δήμος τα έπαιρνε από την τράπεζα.

Έτσι φτιάχτηκε ο Δήμος Ferrari, όλο λούσο αλλά μόνο ένας πελάτης. Κάποια στιγμή η τράπεζα ζορίστηκε. Πήγε και του είπε ότι δεν μπορεί να χρηματοδοτεί άλλο τη συντήρηση της Ferrari. Είναι παλιά, πρέπει να την αλλάξει και να πάρει ένα Fiat. Ή ακόμα καλύτερα ένα γιαπωνέζικο. Αλλά όχι άλλο Ferrari. Εκείνος ήξερε ότι άμα έδινε το αμάξι οι δημότες θα απογοητευόντουσαν σφόδρα. Μα πρωτίστως ο ίδιος δεν ήθελε. Του άρεσε το λούσο, του άρεσαν και τα “δώρα”. Οπότε λέει στην τράπεζα ότι δεν είναι το αυτοκίνητο ακριβό στη συντήρηση. Τα συνεργεία είναι ακριβά. Επειδή δεν υπήρχαν συνεργεία για άλλα αυτοκίνητα στην επικράτειά του, τους είπε ότι πλέον θα τους πληρώνει την τιμή που του επιβάλλει η τράπεζα. Δεν έφταιγε αυτός, αλλά η τράπεζα.

Δημιουργήθηκαν κάποια προβλήματα. Τα συνεργεία άρχισαν να κλεινουν το ένα μετά το άλλο. Και αυτά που έμειναν, οριακά συντηρούνταν. Τα λεφτά που κατέθεταν στην τράπεζα μειώνονταν. Η τράπεζα μπορούσε να δίνει όλο και λιγότερα λεφτά για επισκευές. Υπήρχε και άλλο πρόβλημα. Η τράπεζα δανειζόταν από τις τράπεζες των όμορρων δήμων για να χρηματοδοτεί την αγορά βενζίνης. Επειδή όμως αντιμετώπιζε στενότητα, δυσκολευόταν να ανταπεξέλθει με αποτέλεσμα οι όμορροι δήμοι να στρέψουν την προσοχή τους στο ζήτημα. Ναι, το πρόβλημα ήταν η Ferrari του βλαχοδήμαρχου. Οταν όμως το άκουσαν οι δημότες εξαγιώθηκαν. Οχι μόνο δεν την βλέπανε συχνα, αλλά και όταν έβγαινε έμοιαζε πιο πολύ με σακαράκα παρά με Ferrari. Δεν ήταν προετοιμασμένοι να την απωλέσουν. Ετσι άρχισαν οι διαδηλώσεις εναντίον των ξένων παρεμβάσεων που συνοδεύτηκαν από περίεργα γεγονότα. Κάποιοι δημότες, απρόκλητα βιαιοπραγούσαν, προπυλάκιζαν, εξεδίωκαν. Στράφηκαν μάλιστα εναντίον των αλλοδαπών εργατών στα συνεργεία, οι οποίοι είχαν έρθει, απρόσκλητοι συνήθως, αλλά προσέφεραν πολλά, κυρίως γιατί κάναν τις δουλειές που αρνούνταν οι δημότες.

Η πίεση όμως από τους ξένους δεν σταμάτησε. Μάλιστα έγινε εντονότερη, αφού αδειάσανε τα ταμεία και οι κάρτες του δήμου δεν μπορούσαν πια να πληρωθούν. Ο βλαχοδήμαρχος προσπάθησε να πείσει τους ξένους ότι θα πουλήσει κάποια assets για να ξεπληρώσει. Υποσχέθηκε ότι θα πουλήσει τις ρόδες της Ferrari, συλλεκτικά κομμάτια αλλά με μικρό ενδιαφέρον για τους αγοραστές. Οταν το μαθανε οι δημότες γίνανε ακόμα πιο έξαλλοι. Το τοπικό βουλκανιζατέρ Ferrari δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει ποτέ κάτι τέτοιο.

Στο μεταξύ, στο δημοτικό συμβούλιο ήταν πλέον όλοι εναντίον του. Από τον βασικό του αντίπαλο (που όμως είχε και το μεγαλύτερο συνεργείο) μέχρι εκείνον τον νεαρό που με το που τέλειωσε το σχολείο έγινε δημοτικός σύμβουλος γιατί τον ψήφισαν οι συμμαθητές του. Οι μισοί έλεγαν ότι πρέπει να πηγαίνει πιο συχνά στο συνεργείο και να δίνει περισσότερα λεφτά. Μάλιστα πίστευαν ότι πρέπει να χτιστούν πολλά συνεργεία ακόμα. Οι άλλοι μισοί, με πρώτο τον νεαρό, λέγανε ότι πρέπει ο δήμος να διαχειρίζεται όλα τα συνεργεία και την τράπεζα και να μην αποπληρώσουν ποτέ τα λεφτά για τη βενζίνη. Ελεγε επίσης ότι πρέπει να πουληθεί η Ferrari αλλά αντί ια Fiat να αγοραστεί μια καινούρια και πιο ακριβή.

Η ιδέα της ακριβής Ferrari άρεσε πολύ. Υπό την πίεση των καταστάσεων, ο βλαχοδήμαρχος οδηγήθηκε σε εκλογές, όπου φυσικά ο νεαρός δυνάμωσε πολύ εις βάρος του. Εξήγγειλε ότι θα πάρει την καινούρια Ferrari και ίσως κρατήσει και την παλιά. Είπε ότι δεν τον νοιάζει η βενζίνη, θα βρει από αλλού, μάλιστα μερικοί υποστηρικτές του είπανε ότι θα μαζέψουν από το περίσευμα των δημοτών. Στο δημοτικό συμβούλιο ξέρανε ότι αιθεροβατεί, αλλά ξέρανε επίσης πως παίζει ακριβώς το ίδιο παιχνίδι που παίζανε και όλοι οι άλλοι. Ηταν τόσο απλό που το είχε καταλάβει και εκείνος ο πιτσιρικάς με το ξυρισμένο κεφάλι που πολλοί τον είχαν δει να βγαίνει από στενά και να επιτίθεται σε κόσμο. Είχε βγει στο δημοτικό συμβούλιο γιατί άρεσε η επαναστατική ρητορική του, που στα φανερά της σημεία αντέγραφε εκείνη του νεαρού.

Ολοι ήξεραν ότι σε λίγο δεν θα υπήρχε ούτε βενζίνη, ούτε συνεργεία, ούτε Ferrari. Ηταν όμως μπλεγμένοι στο μέανδρο, ο καθένας στον δικό του. Και οι δημότες το ίδιο, που τώρα πια είχανε γίνει βίαιοι και απάνθρωποι. Και πίστευαν μόνο στην Ferrari και όποια ιερά σινδόνη τους δινόταν που να είχε το περίγραμμά της. Ολοι ήξεραν επίσης ότι ο νεαρός, ακόμα και αν έβγαινε δήμαρχος δεν θα μπορούσε ούτε να επαναφέρει το αυτοκίνητο αλλά ούτε να ανταπεξέλθει στις καθημερινές ανάγκες του δήμου, πολύ απλά γιατί ο βλαχοδήμαρχος και ο αρχισυνεργός του, του είχαν απαγορέψει να συμμετέχει, όπως κα ισους άλλους, στα διαδικαστικά του Δήμου. Τώρα ήταν εκείνοι που του το ζητάγανε, αλλά ο νεαρός είχε μάθει καλά το μεθυστικό παιχνίδι. Το μόνο που έβλεπε ήταν τον εαυτό του στο τιμόνι της καινούριας Ferrari, κι ας μην ήξερε να οδηγεί, και τους δημότες να κραυγάζουν.

Advertisements