Δημόσιο και κέρδος δεν συμβαδίζουν

13 06 2012

Πάμε ξανά.

Εβλεπα σήμερα στο ΣΚΑΙ τον συμπαθέστατο και γλυκομίλητο Γιάννη Μπαλάφα. Διαφωνώ σχεδόν με όλες τις θέσεις που εξέφρασε. Θα σταθώ όμως σε μια βασική ασυνέπεια και αντικρουόμενη σκέψη της αριστεράς. Αναρωτήθηκε ο κος Μπαλάφας γιατί δεν μπορεί ο κρατικός λειτουργός να διοικεί μια κερδοφόρα εταιρεία όταν μπορεί ο ιδιώτης.

Sifnos_2012_327

Εκεί εμένα μου ανάβουν τα λαμπάκια και το έχω ξαναπεί αλλά είναι αδύνατο να περάσει αυτό το μήνυμα στους αριστερούς. Δεν είναι δυνατό να λές αυτά τα πράγματα και να θεωρείς ότι είσαι αριστερός. Γιατι; Είναι απλό:

  1. Ο κρατικός λειτουργός πρέπει να νοιάζεται πρωτίστως για το καλό των πολιτών και να διοικεί ώστε οι κρατικές υπηρεσίες που προσφέρονται στον πολίτη να είναι υψηλής ποιότητας σσε κόστος που αντέχει το κράτος. Αλλά πρώτα πρέπει να βάζει τον πολίτη. Δεν μπορεί να έχει μέλημά του το κέρδος.
  2. Ο επιχειρηματίας έχει μέλημά του το κέρδος, αν δεχτούμε ότι ακολουθούμε ένα καπιταλιστικό σύστημα.
  3. Σε συνθήκες ελεύυερης αγοράς, η κερδοφορία μιας εταιρείας επιβάλλεται να είναι μηδέν (0) άντε λίγο πάνω από αυτό.
  4. Για να έχει κερδοφορία η επιχείρηση εκμεταλλεύεται ατέλειες της αγοράς που συνήθως οδηγούν σε ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα ή ολιγο/μονοπώλεια τις οποίες είτε δημιουργεί η ίδια είτε προσφέρονται σε αυτή από το κράτος (π.χ. ΔΕΗ). Με τον τρόπο αυτό η εταιρεία έχει υπερκέρδη χρεώνοντας περισσότερο από ότι σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς.
  5. Το κράτος (όταν δεν χρηματίζονται οι υπάλληλοι) ρυθμίζει την αγορά, ελέγχει τη νομιμότητα του επιχειρείν και φορολογεί τα υπερκέρδη (και όχι τον τζίρο, αυτός φορολογείται αλλιώς) προς όφελος των πολιτών.
  6. Αν η εταιρεία του δημοσίου έχει κέρδη, με βάση το παραπάνω σκεπτικό, δημιουργεί αγορές με ατέλειες εις βάρος των πολιτών της.

Αρα η παραδοχή (1) δεν ισχύει.

Είναι λοιπόν εντελώς αντιφατική η θέση ότι η κοινωνική πολιτική συμβιβάζεται με το κέρδος. Η ΔΕΗ είναι χαρακτηριστική περίπτωση: είναι ένα κρατικό μονοπώλειο εισηγμένο στο χρηματιστήριο. Δηλαδή, είναι μια εταιρεία που ανήκε στους Ελληνες, μετοχοποιήθηκε ένα μέρος της, χωρίς να ερωτηθούν οι ιδιοκτήτες, και δόθηκε σε “επενδυτές”. Η επένδυση έχει την έννοια του ρίσκου. Οι “επενδυτές” της ΔΕΗ δεν παίρνουν κανένα ρίσκο γιατί έβαλαν τα λεφτά τους σε ένα κρατικό μονοπώλιο βασικής παροχής που ακόμα και η Ελλάδα να καταρρεύσει, η ΔΕΗ θα υπάρχει. Το μονοπώλιο αυτό το δώσαμε οι Ελληνες χαριστικά, και τώρα η ΔΕΗ το εκμεταλλεύεται για να δημιουργεί κέρδη (προφανώς χρεώνοντάς μας άνω του κόστους) τα οποία δίνει μέρισμα στους μετόχους της, αντί να κάνει επιστροφές στους πελάτες. Και αυτά δεν είναι φιλελεύθερα μοντέλα. Είναι αριστερές στρεβλώσεις.

Advertisements




Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα…

2 06 2011

Η κα Φωτεινή Πιπιλή εξέδωσε αυτό το πολύ ενδιαφέρον αρθράκι στο ΣΚΑΙ όπου καταφέρεται εναντίον του κου Δρούτσα και απειλεί να τον ξεκοκκαλίσει σαν λαγό στιφάδο, ή νομίζε ότι ο δεύτερος κάνει το στιφάδο, ή κάτι τέτοι τέλος πάντων. Προσωπικά δεν έχω καμία σχέση με κανέναν από τους δύο (και δεν προσδοκώ και να έχω) αλλά με εντυπωσιάζει η εμμονή των μηχανισμών των κομμάτων στο να ξεκατινιάζουν το ένα το άλλο. Και έτσι έγραψα και εγώ το σχόλιό μου πάνω σε ένα θέμα που είναι, θεωρώ, κρίσιμο γιατί καθορίζει το πολιτικό μας ήθος και συνεπώς το μέλλον μας. Αν δεν απαλλαγούμε από όλη αυτή τη λογική των παπαγάλων στα κόμματα, τα οποία νομίζουν ότι ο κόσμος είναι ανόητος, δεν μας βλέπω καλά…

Ζώντας και συνομιλώντας με ανθρώπους στο εξωτερικό, διαπίστωσα ότι ένα από τα τραγικότερα πολιτισμικά ελλείματά μας σε σχέση με τους ξένους είναι η αδυναμία μας να αντιπαραθέσουμε τα επιχειρήματά μας έναντι σε μία άποψη με την οποία διαφωνούμε, αυτό που αποκαλούμε debate δηλαδή. Αντ’αυτού, καταφεύγουμε μόνιμα σε ad hominem επιθέσεις, καταφερόμαστε δηλαδή εναντίον του συνομιλητή μας και όχι εναντίον της άποψης που αυτός εκφέρει. Αυτή είναι μια κοινή πρακτική τόσο των πολιτών όσο και των πολιτικών. Είμαι σίγουρος ότι άμα καθίσετε σήμερα το βράδυ και δείτε όλες τις πολιτικές συζητήσεις στα κανάλια, θα βρείτε ένα μικρό ποσοστό όπου η φράση «εγώ πιστεύω ότι…» ακολουθείται από την φράση «διαφωνώ/συμφωνώ διότι…». Στη συντριπτική πλειονότητα, η φράση «εγώ πιστεύω ότι…» ακολουθείται από «και ποιός είσαι εσύ ΡΕ που θα μου πεις ΕΜΕΝΑ…», καθώς και από τραγελαφικά επιχειρήματα όπως η ποσόστωση στο δικαίωμα εκφοράς λόγου με βάση την υποκειμενική εκτίμηση του ειδικού βάρους του βιογραφικού του συνομιλητή μας (αλήθεια, πώς θα ήταν ο κοινωνικοπολιτικός χάρτης της χώρας εάν υπήρχε και χρησιμοποιούνταν μια αντικειμενική συνάρτηση εκτίμησης βίων και βιογραφικών;). Προτάσσουμε έτσι το «εγώ» μας απέναντι στην ιδεολογία του άλλου, όχι τη σκέψη μας και τη φιλοσοφία μας η οποία αδρανεί. Το φυσικό αποτέλεσμα είναι η διάβρωση του πολιτικού λόγου και της λογικής και φυσικά η βλάβη στα συμφέροντα της πατρίδας αφού με προσωπικές αναμετρήσεις δεν λύνονται προβλήματα.

Μέχρι πρότινος λέγαμε ότι έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Νομίζω ότι δεν ισχύει πια, πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός και η κοινωνία έχει προχωρήσει το τελευταίο έτος μακράν και πολλοί πολιτικοί απλά δεν του αξίζουν. Είναι οι άνθρωποι που έχουν χάσει το τρένο της ιστορίας, αδυνατούν να αντιληφθούν και να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες και απαιτήσεις, τραβάνε προς τη μία κατεύθυνση ενώ όλοι πάνε προς την άλλη, αυτοί που τελικά είναι προσκολλημένοι στη λογική του «ποιός είσαι εσύ, ποιός είμαι εγώ, ποιός είναι ο θεός σου και ο δικός μου».

Σε μία πιο ευχάριστη νότα, φαίνεται ότι στην Κέρκυρα υπάρχει ένα καραβάκι που φυγαδεύει βουλευτές. Θα έλεγα να το κάνουμε μόνιμο δρομολόγιο, Κέρκυρα – Νάπολι, όπου, καθώς λένε, είναι σύνηθες μεταξύ γειτόνων η αντιπαράθεση να εκπίπτει στην επίδειξη εσωρούχων.

Παλιά νόμιζα ότι οι χειρότεροι πολιτικοί είναι δηκιγόροι, μετά όμως ήρθαν οι δημοσιογράφοι…

Μερικά links, ενημερωτικά:

http://www.pasok.gr/portal/resource/contentObject/id/dd29bb60-473e-4034-8e26-f27b28ca5d71

http://www.fimes.gr/2011/06/dimitrios-droutsas-apati-didaktoriko/

http://fpipili.blogspot.com/

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=112420

 

 





Τι πάει να πει αγανακτισμένος?

29 05 2011

Μάλλον ο κος Παγκαλος δεν κατάλαβε καλά. Καταφέρθηκε, λέει, κατά των “αγανακτισμένων”. Γιατί; Γιατί, λέει, δεν έχουν ιδεολογία και δεν προσφέρουν εναλλακτική. Τα ηλεκτρονικά μέσα δεν στάθηκαν πολύ σε αυτά τα σχόλια, εγώ όμως θα σταθώ. Προφανώς ο κος Πάγκαλος έχει χάσει το τρένο της ιστορίας αλλά και της απλής λογικής. Από τη μία μας λέει ότι για να πεις κάτι πρέπει να έχεις ιδεολογική ταμπέλα. Αλλιώς δεν είναι αποδεκτό. Αμα δεν πετάς και ένα βαρυσήμαντο όνομα καποιου μεγαθήριου της πολιτικής σκέψης, μάλλον το πας για δικτατορία. Οπως με το Μάη του 68 και τη γενιά του πολυτεχνείου, όπου έχει τις αναφορές του. Μπορεί να ζητάς περισσότερο σεξ και να περνάς τα μαθήματα αέρα στη Σορβόννη, ή ελευθερία λόγου ή ότι άλλο θες. Πρέπει να πεις όμως το ποιηματάκι του σοσιαλιστή, μαρξιστή ή και νεοφιλελεύθερου, δεν έχει σημασία, ταμπέλα να έχεις. Αυτό που μετράει είναι τα στερεότυπα. Να ξέρουμε που κατατάσσεσαι. Η ελεύθερη σκέψη, η ανεξάρτητη και η διαμαρτυρία χωρίς ταμπέλα είναι οιωνός δικτατορίας.

Και πάμε στο άλλο στερεότυπο: γιατί γκρινιάζεις και δεν μας λες τι να κάνουμε; Να, εγώ για παράδειγμα που είμαι ναυπηγός. Αμα φτιάξω ένα βαπόρι και βουλιάξει, και μου παραπονεθεί ο πλοιοκτήτης, θα του ζητήσω και τα ρέστα: δεν αρκει να ασκείς κριτική, πες μας εσύ πως να μην βουλιάζει το βαπόρι. Και το εύλογο ερώτημα είναι: άμα ξέρω εγώ να κάνω τον πολιτικό, τι τους θέλω τους 300; Είτε λοιπόν θα δεχτούν την κριτική μου, ή θα ξεκουμπιστούν, θα βάλουν μια κυβέρνηση τεχνοκρατών και μια βουλή 100 ατόμων για τους εκλέγει και να τους ελέγχει, και για όλα τα άλλα θα κάνουν δημοψήφισμα. Ας αποφασίσει ο κος Πάγκαλος τι θέλει.





Τρείς και η κακή του μέρα;

27 05 2011

Μετά το μακεδονικό φιάσκο…

Μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη…

Μετά την κατατρόπωση της ΠΟΛΑΝ…

Ηρθε η ώρα της Ελλάδας?

Οι εταίροι λενε “Α”, οι περισσότεροι (που καταλαβαίνουν) στη χώρα, “Α”, οι επιχειρηματίες “Α”, αυτός και ο Καραμανλής “όχι Α”…





The malaise of the Greek economy

23 08 2010

Greece’s fiscal and other problems are by now known to literally everyone. However, the recent developments in that economy make it an interesting subject on which, besides the fact that I have personal interest, I worked on in an Economics assignment during my MBA studying. I post much of that work here, enhanced with my personal and purely subjective point of view.

Read the rest of this entry »





Suppose that the Greek economy is experiencing a recession

9 05 2010

It’s been long since I wanted to comment on the fiscal problems of Greece but could not do so because of lots of work. I will start with this little excerpt from the answers provided to questions in an Economics textbook. The book is Macroeconomics, by N. Gregory Mankiw, Harvard University and Mark P Taylor, University of Warwick. It is published by Cengage Learning EMEA in 2007. Here’s the piece:

2. Suppose that the German economy is experiencing a recession while other countries in the Eurozone are in long-run macroeconomic equilibrium.
a. What would happen to interest rates on long-term government bonds issued by Eurozone governments if the German government were to increase its budget deficit dramatically to finance additional government spending? Explain your answer.
Answer:
Interest rates on Eurozone government bonds would rise. A dramatic increase in the German government’s budget deficit would increase the risk of holding German government debt and so the financial markets would demand a higher rate of return for holding this debt. Because the other Eurozone governments would be expected to assist the German government in the event that it ran into difficulty in meeting its obligations to its creditors, so transmitting some of the increased risk to them, the financial markets would not demand as a high a return on German government bonds as would otherwise be the case. (There would be a free rider problem.) The markets would also demand a higher rate of return for holding the bonds of other Eurozone governments too.
b. What might the members of a currency union do to counter this problem?
Answer:
They might agree limits on the size of the budget deficits that member governments would be permitted to run.
c. What might reduce the need for the German government to increase its
budget deficit in these circumstances?
Answer:
Increased labour mobility and increased real wage flexibility, which would act to prevent unemployment rising so high in Germany when aggregate demand was depressed. The Eurozone countries could also agree to operate a Eurozone-wide fiscal policy so that additional government spending in recession-hit Germany could be financed by tax revenues raised from across the Eurozone.

Anyone said we did not know what will happen? And indeed, anyone said that studying economics does not make sense? So the Germans new very well what they should do. They just didn’t want to do it. I can understand this, it’s paying back with the same coin of distrust and treason. But that makes all of them traitors of the idea. It’s the politicians’ meddling that once again blocked the solution. You can find the excerpt here and the book here.