Η πολιτεία και η πειρατεία

27 03 2011

Γιατί είναι τόσο φυσικό στον καθένα να κλείνει το δρόμο διαδηλώνοντας; Γιατί το θεωρεί δικαίωμά του αψηφώντας το δικαίωμα του άλλου στη μετακίνηση; Βλέπω τους συμβασιούχους που κάνουν κατάληψη στο δημαρχείο και συνεπικουρόυνται και επικροτούνται από διάφορα πολιτικά αλλόκοτα όντα. Σαν να μην ξέρουν ότι συμβασιούχοι ήτανε, σαν να μην ξέρουν ότι είναι δύσκολα τα οικονομικά. Και σίγουρα δεν καταλαβαίνουν ότι πρέπει να υπάρξει αξιοκρατία στις προσλήψεις. Είδα εκείνους τους “φοιτητές” με το πανό “Γίωργο φύγε”. Λες και έχουνε το δικαίωμα να κρίνουν ποιός μένει μέσα και ποιός έξω σαν πορτιέρηδες σε κλαμπ. Είδα και τον Τσίπρα και τα τσιπράκια να πριφέρονται ανά τον κόσμο και να μποϋκοτάρουν οποιαδήποτε εκδήλωση για την Ελλάδα.

Τι συμβαίνει με όλους αυτούς; Γιατί πιστεύουν ότι το δίκιο τους είναι μεγαλύτερο από του άλλου;

Έχω αναπτύξει μια θεωρία. Στις ευνομούμενες κοινωνίες πολιτών, η αντίδραση σέβεται το νόμο και την ηθική τάξη. Η αντίδραση είναι προφανώς απαραίτητη γιατί αυτή διαμορφώνει την κοινωνία του μέλλοντος, καλώς ή κακώς, και σηματοδοτεί τις νέες τάσεις. Έτσι ακόμα και όταν είναι ακράια είναι εποικοδομητική γιατί αποσκοπεί στη διαμόρφωση των νέων κοινωνικών δεδομένων.

Στις πελατειακές κοινωνίες όπως είναι η ελληνική, όπου ο πολιτικός είναι μεσάζων μεταξύ πολίτη και κράτους, και παρακάμπτει το νόμο για να πραγματοποιήσει τη συναλλαγή μεταξύ των δυο μερών, η αντίδραση οδηγείται στην πειρατεία.

Πολλές φορές όταν αλλοδαποί φίλοι μου ζητάνε να τους εξηγήσω πως είναι οι Έλληνες και γιατί συμπεριφέρονται με τόσο διαφορετικό τρόπο προς την κρίση, τους εξηγώ ότι οι Έλληνες είμαστε πειρατές. Αλλοι καλοί, άλλοι κακοί αλλά πάντως όλοι πειρατές. Τελευταία διαπίστωσα ότι αυτή η παρομοίωσή μου είναι περισσότερο ουσιαστική απότι νόμιζα. Γιατί ο πειρατής, σε ένα περιβάλλον όπου ούτε ο νομοθέτης δεν σ´βεται το νόμο του, η πελατειακές σχέσεις κάποιων τον οδηγούν να εστιάσει στο πώς θα επιδράμει σε αυτή τη σχέση ώστε να αποκομίσει όσα οφέλη μπορεί να αποκόψει. Όπως στη Μεγάλη Βρεττανία της Ελισσάβετ, ο πειρατής μπορέι από τη μία στιγμή στην άλλη να γίνει ναύαρχος, και να μετέχει απευθείας στο αλισβερίσι. Άλλοι πειρατές θα βγούν να αρπάξουν τη λεία. Είναι προφανές ότι η πειρατική αντίδραση που βιώνουμε δεν είναι καθόλου εποικοδομητική διότι ως μόνο σκοπό έχει το ίδιο όφελος του πειρατή. Και ο πειρατής όμως, εξωθείται σε αυτή τη συμπεριφορά σε ένα περιβάλλον πελατειακό, γενικότερης ανομίας και αταξίας. Σαν πραγματικός πειρατής εισβάλλει στα λιμάνια των εργατικών χωρικών, τεχνιτών, ψαράδων και αρπάζει ότι μπορεί για να το δώσει στο ασκέρι του που περιμένει (συνήθως σε κάποια ΔΕΚΟ). Ή κλέβει τον αέρα από τα πανιά των άλλων πειρατών, στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο, για να αυξήσει τα ποσοστά στη λεία και να δείξει στο ασκέρι πόσο χρήσιμος, ικανός και επικίνδυνος είναι.

Χαρακτηριστικό του κακού πειρατή, εκείνου δηλαδή που καθοδηγεί το ασκέρι με πονηριά για να αποκομίσει τα μάλα – και συχνά να κρύβεται πίσω από την τιμονιέρα όταν οι άλλοι κάνουν ρεσάλτο – είναι ότι πρέπει πάντα να έχει πέισει το ασκέρι για το πόσο αδικείται από το πελατειακό σύστημα. Έτσι, ακόμα και αν ένας από μηχανής θεός δωροδοκίσει το ασκέρι να μείνει έξω από την πειρατεία, ο πειρατής δεν θα το δεχτεί, και θα πείσει το ασκέρι ότι κάτι κρύβεται πίσω από την δωροδοκία. Ας πούμε λοιπόν ότι ένας πλούσιος εφοπλιστής χρηματοδοτήσει όλα τα παράλογα, πειρατικά αιτήματα των ναυτεργατών, έτσι για πλάκα, χωρίς υστεροβουλία. Η Παπαρήγα είναι σίγουρο ότι θα τους πείσει για την κρυφή παγίδα που στήνει το κεφάλαιο. Γιατί άμα είναι ευχαριστημένος ο εργάτης, η Παπαρήγα και ο Τσίπρας θα πάρουν σύνταξη.

Ο Αγγελος Στάγγος μιλάει για φασίζουσες συμπεριφορές.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_19/03/2011_1294727

Προφανώς, ο Πειρατής έχει φασίζουσα συμπεριφορά, γιατί θεωρεί το προσωπικό του συμφέρον ανώτερο και με μεγαλύτερη προτεραιότητα από των άλλων. Γιατί οι νόμοι δεν τον πιάνουν και είναι φτιαγμένοι για να τον καταπιέζουν και να τους πατάει. Και δεν έχει και πολύ άδικο απο μία πλευρά.

Πώς σπάει αυτός ο φαύλος κύκλος της ανομίας; Το κράτος πρέπει εδώ να κάνει το πρώτο βήμα και να επιστρέψει το ίδιο εντός των ορίων του νόμου. Αν δεν το κάνει, θα το κάνουν κάποια στιγμή οι ριγμένοι της υπόθεσης. Οι καταταλαιπωρημένοι έμποροι, βιοτέχνες, τεχνίτες, που οι πειρατές και το κράτος τους αρμέγουν το βιός τους. Όλες οι επαναστάσεις γίνονται από αστούς. Και τότε οι πειρατές όλων των θαλασσών φοβούνται. Το είδαμε και στην πλατεία Ταχρίρ. Απορώ πως του ήρθε του Αλαβάνου να νομίζει ότι είναι με τους επαναστάτες και όχι με τους φίλους του τους πειρατές…